Ondertussen in Woluwe

Het slechte nieuws was dat de fédération Wallonie-Bruxelles ontdekt had dat ik (wegens een Nederlandstalig diploma) al mijn taal-derogaties opgebruikt had. Die wou me dus niet meer subsidiëren als leraar Nederlands in een Franstalige lagere school en bij uitbreiding in welke school dan ook.

Dat was dus pech maar buiten de ouders gerekend. Ik kwam in Woluwe nadat er al 4 maand geen leraar Nederlands was gevonden. Die kwamen op voor deze jongen, bedongen een vergadering met de directie en de schepen van onderwijs. En dat met één eis: de onverwijlde terugkeer van ondergetekende. Ik kreeg telefoontjes, steunbetuigingen en bedes om mij beschikbaar te houden. En het geschiede….de gemeente nam mij onder contract.

Ik ben dus een wild card maar daar heb ik wat tegenovergesteld: street credibility, enthousiasme, volharding en een website (https://nederlandsblogdotcom.wordpress.com/)….Ik werk voortaan dus alleen voor de kinderen & de ouders.

Vandaag nog op een zonovergoten speelplaats. Winkel gespeeld en de plaatsbepalingen in choreografie ( loop rond, op de bank, voeten onder de bank, jij tussen de banken, voor en achter): ik zag een hoop veulens rijp voor een carrière bij Anne Teresa de Keersmaeker. Het laatste kwartier stelden ze zelf voor om ‘zakdoek leggen niemand zeggen’ te spelen. Handen in mekaar, een kring en zingen en rennen. We hadden niet eens in de mot dat vaders en moeders zich als voor het hekken verdrongen. Die kregen dus waar voor hun geld.

Advertenties