Bestellen en bestelen

Dat ik oud wordt en of het aan mij ligt….

Zoals het er nu voorstaat ben ik goed op weg om een ouwe zeur te worden. Hou me tegen.
Het zit zo, ik kwam een hele tijd terug nog eens in de Gambrinus in Leuven en dacht daar een filterkoffie te bestellen. Kreeg alleen maar een kopje koffie en op de vraag waar de filter was klonk het: dat is een filter mijnheer en dubbel zo sterk. Oh ja? Is dat de nieuwe stijl?

screen-shot-2016-10-30-at-09-50-01 screen-shot-2016-10-30-at-09-54-57

 

Het werd allengs maar erger met mij. Ik liefhebber in kleine kopjes Italiaanse koffie: un ristretto, drie hete slokken van dat bruine goud en dat is dat. Natuurlijk teveel in Italië rondgehangen. In België is de zetbaas bang dat je een beroerte krijgt als hij je à l’italiano zou bedienen. Maar het probleem is dat dat kleinnood ten onzent onder verschillende benamingen verhandeld wordt: mokka, espresso, ristretto en nog wat varianten. Je weet dus nooit wat je krijgt en dus zelden wat je denkt te krijgen.

Dat voor het hoofdstuk koffie & ergernis. Maar ook voor andere versnaperingen wordt de communicatie alsmaar moeilijker en verwarder. Via thuislevering bestelde ik blindelings een broodje américain. Wat ik aankreeg was een wrap, beboterd met flinterdunne américain een een keur van groentjes. To nader order is broodje americain volgens mij een vette hap bereide gehakte biefstuk ( ik spreek opzettelijk niet over ‘tartaar’) tussen twee helften broodje. So far so good.

Later op de avond bezoek ik een oude liefde Cosi Come, een pizza-restaurant op het plein van de Altitude Cent in Vorst. Doe mij maar zo’n kei-grote Margherita. Het is er een va et un vient. Klanten die ter plekke nuttigen en afhaal-cliënten. Ik zit strategisch met inkijk in de keuken, de pizzaiola kan ik zo een mep verkopen. In dat uurtje dat ik er zit rolt die geen deegballen uit maar komen de pizza’s als vanzelf uit de oven.

Wat ik op het bord krijg is, à première vue flinterdun deeg met beleg: de perfectie nabij. Op de tong proeft het anders, anders dan vroeger en anders dan dat flinterdun over de tong ging. Beschik ik alleen over tangpapillen die tastzin hebben. Blijkbaar want op de websites klink het anno nu nog altijd unisono euforisch commentaar. Wat ik proef is de wrap van deze middag, die een korte hete liaison heb gehad met een tortilla. Die twee hebben in de oven een orgasme gefaket en vervolgens een partouze aangericht met de tomatensaus en de mozzarella.

screen-shot-2016-10-30-at-09-57-03

De smaakt en de tast van het gebakken deeg is wattig, klef en moet in de maag een kliederboel van jewelste veroorzaken. Alleen aan de rand is lucht geblazen en voelt het ding ietwat knapperig aan.

Wat ik denk. Wel, pizzadeeg is heel bewerkelijk met kneden, rusten en rijzen. Tortilla-deeg is een akkefietje: je maakt het in een handomdraai of je koopt het in de winkel. Ingrediënten maken niet uit maar je pizzabakker kan veel sneller werken. Te zien aan wat er uit en in gaat bij Cosi come is dat de crux: rendement: stack them high end make them fly.

Jammer, maar daar zie je mij niet meer terug.

Advertenties