Tags

,

oZ2MJp

De term good governance wordt door Unicef gedefinieerd als een vorm van besturen die met minderheden rekening houdt, de rechtsstaat respecteert en participatief, betrouwbaar, transparant beleid voert. Dat is iets explicieter dan ‘democratie’. Stellen dat een land democratisch is  als het op geregelde tijdsstippen verkiezingen organiseert is één ding maar ‘goed bestuur’ wordt pas duidelijk wanneer de verkiezingen voorbij zijn.

Iedere nieuwe regering, ook deze begint zijn ambtstermijn met een verklaring. De regering Michel zette in op jobs en budgettering. Van staatshervorming was er uitdrukkelijk geen sprake. Zo duidelijk hadden we het nog nooit gehad. De N-VA was de grote winnaar van de verkiezingen en verkoos tegen alle verwachtingen in om haar core business, België opdoeken, on hold te zetten.

De nationalisten namen de federale stellingen in. Hadden hun kiezers nog gedacht dat de geldtransfers naar Wallonië een halt zouden toegeroepen worden kregen de boodschap dat ze maar beter niet ziek waren, terug aan het werk moesten en dat onafhankelijk Vlaanderen voorlopig op hun buik konden schrijven. Wie wou scheiden moet blijkbaar eerst de huisfinanciën op orde brengen.

De hardleersheid van deze regering is ongezien: opsporen van langdurig werklozen en iets te trouwe ocmw-klanten, jennen van zieken en bruggepensioneerden, verlaten van de pensioenleeftijd. Dat creëert behoorlijk wat sociale onrust, stakingen, prik-acties en over all het gevoel dat we met zijn allen een stelletje profiteurs zijn.

De Mouvement Reformateur is de enige Franstalige partij die met de nationalisten in zee gaat. Die versterkt daarmee haar greep op het federale. De demissionaire Elio Di Rupo vertrok naar Wallonië om daar de PS-staat te organiseren. In feite is Elio de bondgenoot van Bart De Wever. De rol van de kristen-democraten is al van ouds: rondcirkelen in het centrum, de kat uit de boom kijken. Blijft de oppositie: een sp-A die zich opvallend gedeisd houdt, een bijna uitgeteerd VB en groen en Ecolo die de draad kwijt zijn. Die laten geen kans ongelegen om in het parlement impeachment-nummertjes op te voeren. Zo ziek is België.

België is een representatieve democratie en bovenop nog eens een consensus-democratie. In kamer en senaat moet een wetsvoorstel elke taalgroep meehebben. Niets wordt zoals in andere democratieën bij gewone meerderheid gestemd.  Elke taalgroep kan bij verongelijktheid de alarmbelprocedure in gang zetten, de regering doen vallen. De taalgroep die zich benadeeld voelt kan door middel van de alarmbelprocedure de wetgevingsprocedure opschorten. De procedure wordt ingesteld na de indiening van het verslag over het wetsontwerp of wetsvoorstel en voor de eindstemming in de plenaire vergadering van de betrokken Kamer. En dit door een met redenen omklede motie, ondertekend door minstens 3/4 van de leden van een taalgroep, waarin wordt verklaard dat de bepalingen van het aangewezen wetsontwerp of wetsvoorstel de betrekkingen tussen de gemeenschappen in het gedrang kunnen brengen. (zie bijlage)

De alarmbelprocedure kan echter niet gebruikt worden voor een begrotingswet of voor bijzondere wetten. Die uitzonderingen zijn opvallend. Snel samengevat kunnen regeringen sedert de langdurige communautaire regeringscrisis van 2007 alleen nog begrotingen goedkeuren bij wet en andere materies met moeite nog door het parlement sluizen.  Alles wat een beetje communautair ophef zou kunnen maken wordt gemeden. Als je in het parlement iets wil kelderen dan geef je d’r gewoon een communautaire draai aan.

Geen enkele regering begint te regeren zonder zijn meerderheid in het parlement veilig te stellen. Dat lijkt de logica zelve maar dat zorgt er voor dat de basistaak van het parlement, de regering controleren, stilaan uitgehold wordt. Tot nader order is er in een democratie scheiding van machten: wetgevende ( parlement), rechterlijke en uitvoerende ( regering). Ga maar na: moet premier Michel terugkomen naar de Kamer om de strapatsen van mevrouw Galant toe te lichten.

Stemming bij staan of zitten en dan weet je de uitslag. Die hoeft niet meer te komen. Dat is democratie. Het voorbeeld is misschien futiel maar toch wel illustratief. Iedere democratie is in dat bedje ziek maar het amalgaam van beschikkingen om een regering regeerbaar te maken in dit land werkt an sich verlammend.

De nauwelijks verholen agenda’s van de politieke partijen en het verdere gebrek aan de meest elementaire transparantie vergroot nog eens de verkramptheid van het politiek bestel. Transparantie is not our middle name. Wie begrijpt onze staatshervorming, wat houdt de splitsing van BHV in, wat is het verschil tussen nationaal en federaal: het is aan weinigen gegeven om dat op een bierviltje uit te leggen. Sinds er aan de pensioenen gemorreld is wijzigt de wetgeving terzake van dag tot dag ( tik maar eens pensioenen in bij de zoekfunctie van deredactie.be). om het niet te hebben over niveau 3 en 4, de window-dressing met al die militairen in de straat, het no passeran voor één politie-zone in Brussel.

België is daardoor niet zozeer een failing dan wel ‘ailing’ state. België is ziek, met een bloedloze aan amnesie lijdende regerende klasse, een vleugellam parlement en een steeds onverschilliger wordende bevolking. 

België is het kneusje van de klas, kind van een middle class scheidend gezin dat navenant nog op enige clementie kan rekenen tijdens de Europese klassenraad.

bijlage:

Hoe ontembaar ook, de Vlaamse meerderheid ligt aan kluisters. In de Belgische rekenkunde kunnen 62 Franstalige kamerleden de mond snoeren van 88 Nederlandstaligen. En 29 Franstalige senatoren zijn evenveel waard als 41 Nederlandstalige. Maar waarom is dat zo? Omdat dit land krom werd hervormd tijdens onderhandelingen achter vergrendelde deuren. De oplossingen van vandaag zijn steeds de problemen van morgen. Dit was ook zo met de voorstellen die de loodgieter-hofleverancier op tafel toverde: de benoeming van de burgemeesters in de rand werd vergrendeld, het toezicht op de rand werd vergrendeld. Dit grendelverhaal wordt nog vaak minzaam omschreven als ‘consensusdemocratie’. En nochtans, door die grendels werkt de federale staat niet meer. Ondanks een bijzonder hoge belastingsvoet heeft België de laagste sociale uitkeringen van Europa. Het justitieel apparaat loopt vast. Dit legt een bom onder de toekomst van Vlamingen, Walen en Brusselaars. België gaat gebukt onder een fataliteit: van zodra een communautair probleem opduikt ligt de hele federale regering lam. De waarheid is eenvoudig, sinds 2007 is niet meer geregeerd. De prijs voor dit omfloerst immobilisme zullen de toekomstige generaties moeten dragen.

Hendrik Vuye, hoogleraar staatsrecht, Universiteit Namen in De Standaard, 8 mei ’10

http://www.nieuwpierke.be/forum_voor_democratie/nl/node/760

Advertenties