Tags

, , , ,

In de nacht van vrijdag 13 november 2015 werd Parijs opgeschrikt door een reeks terreuraanslagen. Het geweld was ongemeen, leek georganiseerd en vermoedens gingen in de richting van een Jihad-afrekening voor Frankrijk’s rol in Syrië. Regeringsleiders maakten hun borst nat en beloofden dat de schuldigen gevonden zouden worden, dat recht zou gescheiden en dat dit nooit meer mocht gebeuren.

Wat men toen niet besefte was dat 13 november 2015 in de geschiedenisboeken zou worden aangevinkt als het begin van een soort wereldoorlog die nog nooit gestreden was. Zonder conventie van Genève, niet op aanduidbare territoria, niet tussen naties en ook niet met als ultieme stok achter de deur een batterij kernraketten en atoombommen. Een oorlog zonder reguliere troepen, die hoofdzakelijk imagesburgerslachtoffers zou maken. Aantallen slachtoffers deden er niet als het maar plots, onverwacht zonder meer dan een instant strategie en vooral  door on-identifeerbare ad hoc inzetbare, niet eens te vergoeden individuen kon gebeuren.  Angst was het nieuwe zenuwgas.

Ik schilder het een beetje apocalyptisch, maar het was het ook. Hadden treurorganisaties in de twintigste eeuw nog moeten inzetten op geheimheid,  ronselen en structureren van hun operaties dan had een organisatie als IS geeneens geheimhouding of franchising nodig om overal ter wereld en met veel bombarie kantoortjes te kunnen openen.  IS was bovendien onuitroeibaar. Schoot je d’r een af dan werd hij een martelaar, vernietigde je ze in één klap allemaal dan stond er de volgende ochtend een nieuwe lichting klaar. Destroying them was fueling them.

In die novembernacht 2015 werd met één klap een tijdperk afgesloten: een tijdperk van verkeerde vragen, verkeerde oplossingen en vooral van valse zekerheden, en zeker van die ene: dat men het terrorisme zou kunnen – niet uitroeien, maar toch wel onder de knoet houden.  Deed het er toe te weten welke organisatie er achter die acht tot de tanden gewapende en met Semex-explosieven omhangen jongens zat. Nee want hun levensopofferende commitment kon niet krachtiger zijn dan dat: ze stonden niet voor een organisatie maar voor een idee.  Ze grossierden in martelartendom en namen hun motivatie en waanzin mee in hun graf.  Voorbeeldstrekkender kon niet voor lonely wolven,  desperate copycats. Airplay, massaal gegarandeerd.

De gevolgen van zinloos geweld door ongeleide projecftielen  waren niet te overzien. Men bleef investeren in intelligence, vergelding, escalatie, censuur, persoonlijke vrijheidsberoving en vooral in het exploiteren van de angst. Hier en daar werden presidenten verkozen op basis van hun tijdelijk even faliekant als heroïsch optreden. Misdaad en zeker terrorisme loonde altijd iemand en deze keer zowel de dader als de rechter. De rechtsorde werd verstoord,  wie geld had leefde in zwaar beveiligde compound-wijken en de elite van business&finance ging scheep met wie het meeste inbracht. Armadagon, Het Laatste Oordeel, Dante’s Inferno waren peanuts vergeleken met wat we zelf aanrichtten. Er was zelfs geen tijd om er film van te maken.

Advertenties