Tags

, ,

mijn generatie

In 1974 bij de eerste autoloze zondag ten gevolge van de oliecrisis was er alleen maar vreugde & optimisme in mijn kop. Negentien, op kot en verder onbezorgd. Wist ik veel dat ik en mijn hele generatie op een bed van rozen doorheen tal van crissisen gedragen zou worden.

images

Als ik straks vervroegd op pensioen kan op 62 dan is dat een laatste hakken-over-de-sloot manoeuvre van mijn genertie-genoten politici. Wij hebben namelijk goed voor onszelf gezorgd. Toen we afstudeerden raakten we makkelijk aan een job, van thuis uit kregen we nog een duwtje mee, er was nog geen Aids en met pil en condoom wachten om kinderen te krijgen.

We boomden en werden bij de hand genomen door die generatie die ons net voor was geweest, die van 68. Zij waren de baas en wij mochten mee aanschuiven om veelbelovende talenten te worden en vaak ook te blijven. We installeerden ons in Zweeds en Italiaans designcomfort, waanden ons kosmopolitisch omdat we al vaker dan een keer in New York kwamen.

We omarmden de multi-culturele gedachte en zouden pas later na een eerste inbraakje of een schutterig commentaar op straat iets minder links of iets meer rechts worden. We werden gefêteerd of fêteerden onszelf met plasmaschermen , citytrips en al eens pre-pensioen op 55 met een bvba in onze achtertuin. Après nous le déluge. En die kwam er ook vanuit Wallstraat & Wetstraat.

Soms noemt men ons de babyboomers of generatie X maar het heeft geen naam, wat we aan het tijdsgewricht bijgedragen hebben; management, internetporno, Europa, de bio-hype en de smoothie. We zijn binnen, sommigen meer dan anderen. En toch het knaagt want in niets vereeuwigd, geen Easy Rider, geen La Meglio Gioventu, niet eens een liedje.

Wel een voet-borrelnootje in de geschiedenis bij het hoofdstuk 68 maar verder gewoon gecatalogeerd als bijproduct van de Golden Sixties: uit genereuze werkmansbroeken geschud, bedreven in de klim op de sociale ladder met vangnet. Zie ons hier staan met ons pensioen van beton en een hart dat stilaan uit de zelfde materie opgetrokken lijkt. Dan maar in de platenkast en de kroegen duiken. Those were the days my friend.

Advertenties