th-1

 

De afspraak is op het zomerterras van de airport Sofitel. Sedert ‘Paris Match’ de Varoufakisjes geportretteerd heeft in hun exorbitante ‘liefdesnest’, een luxe-loft aan de voet van de Akroplis wordt er niet meer aan huis ontvangen. Het liefdesnest was naar waarheid het appartement van haar ouders maar meteen kreeg het koppel de nodige bling bling aangemeten. Le poid des mots, le choc des photos( het devies van PM). Danae Stratou, in het leven mevrouw Varoufakis heeft een (h)eerlijke oogopslag, wuift haar lange blonde haren in een wig om zich heen en lijkt de dagelijkse last van zich af te gooien.

 

Het Sofitel aan de overkant van Venizelos arrival zone is dan ook een oase : een prijzige kaart maar klasse en allesbehalve de plek waar elke Griek haar om de hals kan vallen of shofferen. « Yanis haat twee dingen : fans en vijanden. Nou dan komt dat momenteel heel slecht uit, beide spécimen zijn niet te tellen Als er iemand op je afkomt weet je niet wat er zal volgen : een omhelzing of een vuistslag. Maar om nu meteen met een pruik en een donkre bril op te zetten, dat hoeft dan ook weer niet.  »

 

-U bent tot en met nu elk interview uit de weg gegaan. Behalve dan door dat weinig flaterend portret in Paris Match leek u ook geen nieuws te zijn : gewoon het meisje achterop de brommer van de ontslagnemende minister van financiën ?

 

-Eerst en vooral even zeggen dat ik niet lijd aan het syndroom van de doktersvrouw : niks om handen en dan maar theepartijtjes organiseren en liefdadigheid. Yanis en ik hebben altijd al een vaste baan en eigen interesses gehad. Die overlappen mekaar af en toe-godzijdank, maar niet dat we mekaar voor de voeten lopen. Ik ben in eerste instantie Danae en vervolgens als het echt moet mevrouw Varoufakis. Representatie voor een echtgenoot is niet aan mij besteed.

 

-U bent een international bedrijvige en erkende kunstenares, gespecialiseerd in land art en vidéo-installaties met standplaats Austin Texas….

 

Ook weer zo’n titel want ik grossier inderdaad in installaties en niet in aquarel of olieverfjes. Het is veel reizen, plannen en de handen uit de mouwen steken en vooral wil ik geen gratuite kunst afleveren. Kunst kan alleen uit noodzaak onstaan en ik geloof dat kunst de wereld een beetje kan veranderen. Dus zolang ik dat voor u kan uitspellen, zit er wel een interview in. En dan ben ik ook niet zo schrapperig dat ik mijnheer Varoufakis volledig uit de context wil strippen of schrappen. Yanis heeft samen met mij Vital space opgericht, een non profit waarbinnen ik met andere land art kunstenaars projecten realiseer die op meerwaarde mikken, die mensen kunnen sensisbiliseren en een link leggen tussen het sociale, economische en culturele veld. Met D.A.ST. Arteam creëerden wij Desert Breath in de El Gouna woestijn, een deel van de Sahara in Egypte. Het project omvatte 100.000 vierkante meter landschapskunst gebaseerd op graancircels die vanuit een oase over de woestijn uitwaaieren.

 

-Allebei bent u gescheiden ouder en aan een liefde van later toe. Blijkaar was de weg naar mekaar langzaam maar zeker : ooit leerlingen in de zelfde privéschool, beide gelijktijdig student in London maar zonder mekaar ooit te ontmoeten. Wat was de ontbrekende schakel.

 

 

Het wordt een lang verhaal maar de korte versie is dat onze interesses en onze aspiraties ons uiteindelijk bij mekaar gebracht hebben. In 2004 had ik het plan voor een kunstproject CUT: 7 dividing lines over gebieden op aarde die een duidelijke scheidingslijn hebben. Zoals altijd gaat daar nogal wat studie en opzoekingswerk aan vooraf. Zo’n project en zeker zo een geladen thema als demarcatie heeft politieke, historische en economische oorzaken, gevolgen en beinvloeding. Yanis was een van mijn mentors bij het project. Meer nog in 2005 en 2006 zijn we samen naar zeven van de locaties getrokken in Palestina, Ethiopia-Eritrea, Kosovo, Belfast, Cyprus, Kashmir en de grens tussen de USA Mexico En van het ene kwam het andere. Het mooiste was dat hij zo geïnspireerd raakte -of door het project of door mij, dat hij het hele project ook documenteerde en aan een boek begon over de politieke en economische connotaties en dat werd The Globalizing Wall. Verliefheid is a writers goldmine. Nog voor hij in de politiek stapte was hij al sexy en flamboyant,een gedreven jongen. Men zegt altijd dat macht erotiseert maar dat geld evengoed voor talent en gedrevenheid.

 

– U kent mekaar onderhand tien jaar en deze zomer wordt u wakker in het bed van een held uit een Griekse tragedie. Niet dat ik u in het cliché van de sterke vrouw achter elke belangrijke man wil duwen maar wat doet dat met een vrouw als haar partner onder druk komt te staan.

 

-Eerst en vooral is Yanis iemand die nooit een blad voor de mond neemt. Zijn standpunten zijn uitgesproken en daarom dus ook dat hij op zijn hoede is voor vriend en vijand. Die kan zijn mannetje staan. In 2011 kreeg hij dreigtelefoons van jongens van Gouden Dageraad en toen heb ik hem geadviseerd de wijk te nemen naar Austin waar hij een lesopdracht kon krijgen. Dat vrijwillig exil zag hij op de duur toch als een soort verraad vooral omdat hij besefte dat het land steeds verder de dieperik in ging. Je kan moeilijk stellen dat Yanis Varoufakis zijn engagement niet opgenomen heeft door in de regering te stappen en door hard te onderhandelen. Ik bewonder hem mateloos maar daarom kan ik hem ook wijzen op zijn vergissingen of fouten: dat is liefde als je de andere niet spaart.

 

Liefde van later heeft niet de onbezonnenheid van de eerste liefde en de passie kan even goed aanwezig zijn, zo niet zelfs laaiender dan toen der tijd. Wij vinden mekaar in het respect voor elkaar en elkaars territorium. Het laatste waar je ons op zal betrappen is de gezapigheid van dat soort grijze panters dat mekaar met mamie en papie aanspreekt om vervolgens de hond uit te laten en op tijd terug te zijn voor de middagprak. No pun intended maar daar zijn we net iets te, hoe zal ik het zeggen …ja te druk voor.

 

Dus helemaal dat meisje dat in Pulp’s hit song ‘Common People’door Jarvis Cocker bezongen wordt: I would like to live like common people…. You smile at common people cause it’s cool

 

-Dat is dan weer het amalgam. De onderzoeksjournalisten hebben ontdekt dat ik dat meisje zou zijn dat gelijk met Cocker aan St. Martins College of Art and Design studeerde en de inspiratie was voor zijn aha maatschappij-kritisch lied. First things first ik herinner mij geen Cocker en gesteld dat ik alleen maar de kunstenares Stratou was geweest, toen de kwakkel in mei van dit jaar gelanceerd was, dan had er geen enkel spoor naar mij geleid. Er zijn overigens kandidates te over om mijn plaats in (deze) gescheidenis van de Britse pop te claimen.

Advertenties