Op het marktpleintje van Katapola was er gisteravond weinig animo na het overduidelijke NEE van Griekenland. katapola is wakker geworden als een dorp van bange zetbazen die zich een lumbago bij mekaar slapen op hun cashharde matrassen. Op de terassen en in de cafes waren geen televisieschermen om de situatie te volgen. De restaurateurs en cafebazen vonden dat je de touristen niet banger moest maken dan ze al waren. Uiteindelijk was er een cafeetje rechtover de aanlegsteiger waar een canadeese de eigenaar bereid had gevonden om ert1 op te zetten. Danielle, haar Italiaanse vriend en ondergetekende behoefden geen onderschriften en als het moest kon Danielle wel vertalen. Drie buitenlanders die met de minuut emotioneler werden terwijl de Griekse kluit bedaard zat te souperen. In het stembureau van Katapola waren de stemmen geteld: 136 nee en 130 ja. Tamelijk onbeslist en indicatief voor de behoudsgezindheid van de dorpers. Het mooiste moment? Varoufakis, de flamboyante minister van financien die gewoon in t-shirt de Grieken komt complimenteren en een hart onder de strak aangehaalde riem komt steken.

imageWil u het achterste van mijn tong? Uiteraard hebben de Griekse politici grof poker gespeeld maar ook de kop op het blok gelegd. Maar ik kan niets anders besluiten dat dit een overwinning is van het volk, van het ‘demos’. Ik was twintig toen Griekenland bevrijd werd van de kolonels junta. Ik was zestig toen Griekenland zich opnieuw bevrijde. Je hebt geen hart als je op je twintigste niet links bent en navenant gek als je dat op je zestigste nog altijd bent. De Grieken hebben gisteravond een voorbeeld gegeven aan Europa. Een historisch moment.

Advertenties