Tags

, , ,

Omdat het huilen mij plots nader stondzwarte balk-4

Dat ze maar net nog op tijd haar paspoort had gekregen. Was die lieve papa van het gastgezin toch wel 50 km heen en terug gaan rijden en rushen om haar niet aan de grond te houden in Barcelona. De stemming zat er in. Het Duitse klasje was het hart van de airbus. Jolig, plagen over en weer en dat gevoel dat, als je bij german wings aan boord stapte, dat je eigenlijk al een beetje thuis was.

Ze braken door het wolkendek de zon tegemoet. De gedachten waren nog ginds in Spanje maar ook al over straks weer op school en volgend weekend al weer inpakken. Want op een hap en een zucht van de paasvakantie. Zestien jonge lentes die navenant luidruchtig lucht gaven aan hun onbezorgdheid. De ander passagiers keken lachend, denkend hoe ze zelf waren geweest.

De stewardess had routineus de veiligheidsvoorschriften gedemonstreerd. Altijd lachen als de waarschuwing voor het opblazen van het zwemvest kwam, “in the unlikely case we have to land on water. Don’t inflate inside the aircraft “, omdat je dus met zo’n holle bolle airbag niet meer door de deur kon. Toch maar even kijken op de pancarte op de rug van de seat.

De pling plong door de intercom veroorzaakte een eerste klik van een ontdane safety belt, gevolg door een myriade van een paar honderd andere. Anderhalf uur tot Düsseldorf, niet eens. Buiten zag je al besneeuwde toppen maar daar liet de kluit zich niet om gelegen. Die zat het inflight magazine uit te spellen op zoek naar een natje en een droogje.

De cockpitdeur ging open en de captain tikte even tegen zijn kepi om daarna in het toilet te verdwijnen. Zij zat te scrollen in de fotomap van haar Ipad. Dat gevoel dat je thuis wel kan zeggen dat “ganz tol war gewesen” maar dat je alleen met de anderen dat gevoel van hoe tof het geweest is kan delen. Heel even dacht ze nog aan die ene…….. maar vanuit haar aisle seat kreeg ze de captain in haar blikveld die net als Fred in de Flinstone’s op de deur aan het kloppen was en Wilma sommeerde om hem binnen te laten.

Maar hij schreeuwde “Lubitz” en onderwijl was een trosje stewardessen komen samentroepen bij de cockpitdeur. Eentje had haar hand tegen dewand en haar andere op een toetsenpad. Je kon ongeloof in haar helderblauwe ogen lezen. Het gebonk op de deur ging staccato. Passagiers uit de voorste rijen stonden recht reikhalzend te kijken naar het vreemde tafereel. Er ging een siddering door de rangen, hees geschreeuw van een man die hysterisch huilend op zijn knieën ging zitten….. en dan doodse stilte . Een klap, krakend geluid, de bodem uit de doos, brijzel, flitsen en ……

 

zwart.

Advertenties