Hoe kan je als regering en zeker als premier gezichtsverlies vermijden als je een paar honderdduizend mensen (familie meegerekend) op de tocht zet

 

Wat een grap leek blijkt werkelijkheid= 26.000 bruggepensioneerden worden in één klap werkzoekend. Niet dat de regering ooit uitgelegd heeft in welk breder plan dit kadert. En daarom lijkt de maatregel op een pesterij. Dat er royaal is omgesprongen met brugpensioenen staat buiten kijf. Jaren geleden kon je zo met brugpensioen en meteen een BVBA in je achtertuin openen. Recenter werd brugpensioen gebruikt als sociale compensatie voor ontslag bij het verdwijnen van bedrijven. Ja soms zat er wel eens eentje in een hoekje te bidden dat zijn patron het loodje zou leggen. Maar natuurlijk kon je als staat moeilijk en tegelijk roepen dat er langer gewerkt en later op pensioen moest gegaan worden terwijl er een vijfde kolonne vroeg-gepensioneerden oprukte. Oeps foutje gemaakt, even recht zetten lijkt het nu wel.pensioen-3
Hoe kan je als regering en zeker als premier gezichtsverlies vermijden als je een paar honderdduizend mensen (familie meegerekend) op de tocht zet. Hoe wordt zo iets uitgelegd. Helemaal niet. Het komt voor alsof die regering een bende besnoeiers is die niets en niemand ontziend aan het saneren is. Tewerkstelling en besparingen al goed en wel maar waar blijft het discours. Vroeger kon een premier nog eens wat van de zendtijd voor de regering afpitsen of een videootje maken over het einde van de tunnel maar nu is er niets. De premier is een houten Klaas en zelfs bij Linda De win’s passage door het parlement wordt er in alle landstalen gezwegen.

Brugpensioen, het woord zegt het zelf is een overgangsmaatregel tot aan het pensioen. En dus ligt het probleem bij het pensioen. In de beeldvorming is dat pensioen een soort fata morgana geworden. Eindelijk verlost van het werk en doen wat je wil voor zo lang als je nog leeft. Dat pensioen heeft ook een dwingend karakter. Het neemt mensen een job af, in zondigheid ambtenaren, die ze met plezier nog jaren lang zouden willen doen. Jammer maar helaas u tijd is gekomen. Adieu. Pensioen is soms meer een plicht dan wel een recht. Stel ik ben leraar en ik wil tot mijn zeventigste les geven, omdat ik dat graag doe, omdat het mijn leven is. Kan dat, wel daar moet nog over beslist worden. Reken maar dat leraars die verder dan de pensioengerechtigde leeftijd les willen geven gemotiveerd zijn en ook vol ervaring en kennis. Wie zijn wij om ze op 62 of 65 op zij te zetten. De teneur aan vakbondszijde is dat leraars prerogatieven hebben; in de zin van vervroegd uittreden. Die moeten hun studiejaren in mindering kunnen brengen enzovoort. Nou wie dat wil die gaat en wie wil blijven die blijft.

Is het niet de tijd om het pensioen als uitstapje compleet te her-uitvinden, ook met een andere naam. Wat te denken van een uitstapregeling. De pensioen-bonus voor wie langer dan pensioen-gerechtigd werkt is een stap in de goeie richting. Dat wordt gewoon een uitgestelde uitstap-bonus. Ja maar zal u zeggen al die oudere uitstap-uitstellers nemen het werk af van jonge kandidaat-werknemers. Kijk het wordt tijd dat we helemaal anders gaan denken over wat een job; een baan, tewerkstelling is. Het wordt tijd dat we een hele boel dingen die onder vrijwilligerswerk sorteren gaan her-waarderen als een essentiële werk-bijdrage.

Maar terug naar die 26.000 brug-gepensioneerden. Het is niet omdat je met 55 uit het puur productieve werkcircuit verdwijnt dat je ook meteen op je lauweren moet gaan rusten. Verplicht solliciteren en navenante tewerkstelling is een optie maar geen oplossing. Die 26.000 moeten gewoon aan het maatschappelijke leven deelnemen en niet van de radar verdwijnen. Hoe doen we dat. Eerst en vooral door arbeid en tewerkstelling te re-definiëren. Er wordt geroepen om eerstelijnszorg om mensen niet langer in rusthuizen en ziekenhuizen te stoppen. Niet dat die 26.000 plots verplegers en verpleegsters moeten worden. Wel moeten we een maatschappij voorstaan waarbij mensen het langst mogelijk thuis kunnen blijven en passende aandacht en zorg krijgen. We moeten met z”n allen socialer, hulpvaardiger en attenter worden voor de mensen rondom ons. We moeten ook ervaring en kennis delen, te minste daartoe de kans krijgen. Alles wat tot nu toe onder voluntariaat geklasseerd werd moet deel worden van arbeid en dus ook het Bruto Nationaal Product. Nog een keer het citaat van Robert Kennedy lezen=

“Het bruto binnenlands product omvat luchtvervuiling en reclame voor sigaretten en de ambulances die op de snelwegen verkeersslachtoffers weghalen. Het rekent de speciale sloten voor onze deuren mee en ook de gevangenissen voor de mensen die ze stukmaken.
Het bruto binnenlands product omvat de vernietiging van de cederwouden en de dood van Lake Superior. Het neemt toe met de productie van napalm en raketten en kernkoppen. Het houdt geen rekening met de gezondheid van onze gezinnen, de kwaliteit van het onderwijs of het genoegen dat we aan spelen beleven.
Het is net zo onverschillig voor de properheid van onze fabrieken als voor de veiligheid van onze straten. Het telt niet de schoonheid van onze poëzie mee of de kracht van onze huwelijken, noch de intelligentie van het publieke debat of de integriteit van ambtenaren… het meet kortom alles, behalve dat wat het leven de moeite waard maakt.”

Advertenties