Tags

,

Screen Shot 2014-12-03 at 08.50.08
De poolse regisseur die Don Giovanni in de Muntschouwburg op en in scène zet gaat aan vlijt ten onder. Naar eigen zeggen wil hij de verleider/sexverslaafde van vandaag en morgen in de picture zetten. De prachtige zang en orkestratie zit en klit echter zwaar onder de kinky mise-en-scène.

De regisseur huurt een extra in die ergens het midden houdt tussen Grace Jones en een zwarte versie van Barbie. Deze dame put zich uit als cubista; exotische danseres in een nachtclub. Vreemde contorties, trillend lijf en ook nog eens heel discreet een golden shower tentoon spreidend. Het is er teveel aan omdat ze niet in de cast past. De regisseur zadelt zijn zangers ook met exuberante poses op maar zolang de zang daar niet onder lijdt levert dat wel een surplus. We rekenen daarvoor op de schroom en het lef van de performer/artist.

Evenzeer wil ik tijdens de ouverture niet afgeleid worden door gezandstraalde pornoclip. De ouverture is een meesterwerk van dark en doom; onheilspellend en laat je nog net dat ene greintje hoop dat DG er het levend zal van af brengen ( net als bij het zoveelste bekijken van Barry Lyndon je hoopt dat hij het duel alsnog wint)
Don Giovanni in een parenclub als ‘meneur de jeu’ is er al een beetje over omdat er weinig overblijft van de galante womanizer. Mozarts Don Giovanni was een statement tegen de huichelarij en zijn anti-held laat – hoe opgeruimd de antagonisten op het einde ook klinken, een bittere smaak na. Ja er is ondanks het gehuicheld enthousiasme en Mozart’s vreemde up tempo even behoorlijk wat verslagenheid.

Advertenties