Tags

, , ,

U hebt natuurlijk net als ondergetekende drie en een halve maand lang de recente regeringsvorming gevolgd. Eerst en vooral zal u zich afgevraagd hebben waarom het deze keer zo snel kon: 135 dagen. Vorige keer hadden ze niet alleen Hertoginnendal, lekken in de gesprekken met de koning maar ook bijna een volledig jaar kissebissen nodig met een arsenaal van go-betweens. Ik bespaar u het lijstje niet:

Informateur De Wever (17 juni 2010 tot 8 juli 2010) Preformateur Di Rupo (8 juli 2010 tot 3 september 2010) Bemiddelaars Pieters en Flahaut (4 september 2010 tot 5 oktober 2010) Verduidelijker De Wever (8 oktober 2010 tot 18 oktober 2010) Bemiddelaar Vande Lanotte (21 oktober 2010 tot 26 januari 2011) Informateur Reynders (2 februari 2011 tot 1 maart 2011) Onderhandelaar Beke (2 maart 2011 tot 16 mei 2011) Formateur Di Rupo (16 mei 2011 – 6 december 2011).

Wel, de afronding van de staatshervorming is- u leest het goed, iets voor een volgende regering. Dat ze daar vorige keer niet aan gedacht hadden. Wat stond er dan wel op het programma voor de onderhandelaars. Oké er moest bespaard worden en niet een beetje maar de rode draad van die 135 dagen was een dossier dat bijna om de andere dag de media haalde. De redactie.be wijdde tijdens de onderhandelingen 70 items aan de beruchte ARCO-affaire want die hing als een zwaard van Damocles boven de entente tussen de CD&V en de andere regeringspartners. Daarbij vergeleken was het verzaken van de eersteministerpost ten voordele van Marianne Thysen een absoluut akefietje.

70 berichten op 135 dagen. arco-300x284 700 van de 800.000 cooperanten dagen de Belgische staat om compensatie te krijgen voor geleden schade bij een of andere belegging via het ACW en Belfius.De organisatie was bedoeld om zowel zuiver economische investeringen te doen als het ondersteunen van projecten in de derde en vierde wereld. In praktijk bleek ARCO zijn 1,7 miljard vooral ge;nvesteerd te hebben in één bedrijf, Dexiabank. Door het ineenstorten van die bank ging Arco failliet. De vele coöperanten verloren op die manier hun inbreng. Gedupeerde beleggers en geen spaarders die – God mag weten waarom, met belastingsgeld vergoed willen worden gijzelden Europa, de overheid en dus ook de regeringsvorming. Dit was dus de inzet van de onderhandelingen: het geloof in de beleggingsmanoeuvers van de zuilen en de banken veilig stellen. En natuurlijk met het fiat van de NV-A die met Vanovertvelt de bevoegde minister levert op financiën.

Advertenties