Het is een confidentie maar neem ze voor wat die waard is: ik ben een gelukkig mens. Voor het eerst in mijn onderwijscarrière begin ik een tweede jaargang in de zelfde school. Ik zou ze op een avond wel eens te eten willen geven: de directeuren, onder-d(direct)euren en tuchtmeesters die ik de waanzin nabij gebracht heb. Dertien jaar lang was ik op mijn eigen een vervaarlijke vijfde kolonne, een vreemde eend in de bijt en bijwijlen zelfs een singuliere Rote Armee Fraktion die nog al wat keien op de bedding van het onderwijs wou verleggen. Had ik vijfentwintig jaar lang de journalisitieke wereld betafeldanst en getempeest dan was het medio 2001 blijkbaar tijd om mijn creatief kalifaat in het onderwijs te vestigen. Let wel: ik ben nooit een ondermaats of slecht leraar geweest maar ik hield niet van orde en tucht; de klamme handjes en ik had de goede gewoonte om zelfs een knul van twaalf aan te spreken alsof hij volwassen was. Vooral dat laatste veroorzaakte nogal wat collateral damage. Niet in het minst voor mezelf. Never overestimate een puber wiens hormonen door zijn genen gieren.
Ik kan u dit vertellen omdat lesgeven aan pubers voor mij een afgesloten hoofdstuk is. Ik werk voortaan exclusief met consenting adults ook al moet ik nog tot november wachten alvorens ik een compleet lessenrooster heb. Op de school waar ik avondles geef ben ik ondertussen een coryfee: bij de directie, de collega’s, de leerlingen en de inspectie. Dat heeft niet alleen te maken met de dynamische, Total Physcial Response manier van doceren ( ja er wordt gezongen, gescandeerd, gemimed en geacteerd) maar ook met de mini-walking diners tijdens de entre-acte (sic) met mijn overgelijkbare focaccia, tiramisu’s en terrines. Sweet and savoury. Een school die mij graag ziet krijgt alles van mij gedaan vooral als ze in mijn achtertuin gevestigd is.

Screen Shot 2014-10-09 at 16.00.12

Advertenties