Tags

, , , ,

 

images-2

Het leek alsof ik een avondje uit het bejaardentehuis ontsnapt was. De rode loper van het Vlaamse parlement oogde als de croisette in Cannes, aan camera’s, bodyguards, geflits en aan en af rijdende excellenties geen gebrek. Ik schuifelde naar binnen, ondertussen nobel onbekend en bereid om zo snel mogelijk de aftocht te blazen. Wat hoogstens bedoeld was als een avondborrelhapje in de stad moest geen nachtbraak worden. Ik was eerder op de avond Muntpunt binnengestapt en had snel de roundup gemaakt dat daar niets te beleven viel.

 

Wist ik veel dat de resultaten daar geeneens met de druppelteller verstrekt zouden worden. De Brusselse stemcomputers bleken laat op de avond op een partij verstopte baxters. Heb het gelukkig niet live moeten meemaken hoe de Brussele kijker, resultaat-ijlend aan het infuus lag. Dat het nog wel tot dinsdag kon duren voor ze daar weer bij stem waren. Godzijdank dus dat ik in dat Muntpunt op een vriendin uit mijn studententijd stuiterde. Frieda en haar wederhelft Mark Michils. We raakten aan het kissebissen en waarom ik niet mee toog naar de verkiezingsshow in het parlement. Mark ging na zijn tijd als CEO van Saatchi & Saatchi aan de slag als algemeen directeur van de Vlaamse Liga tegen Kanker en was uitgenodigd op een parterre van andere middenvelders.

 

Bij de balie van de VRT werd al snel een extra polsbandje geleverd en ik had het rijk in de zuilengalerij van het parlement waar een VIP-toestand aangericht was. Bij VIP-toestanden nemen de bezoekers polshoogte. Telkens deze het VIP-gebied opnieuw betreden houden ze even de vinger aan de pols, belangstelling fingerend voor de op de schermen binnenrollende resultaten. Naar waarheid screent hun brein alleen de buffetten en mogelijke gesprekspartners. Socialisen heet dat, netwerken en laat dat net nu niet meer zo te werken bij deze jongen.

 

Bij Frieda en Mark kon ik nog wel een dribbel of wat versieren, zoekend naar een aanspeelpunt maar alras stond ik alleen in een veld vol middenvelders. Voor je het weet zit je in de dug out. . Mijn blik ging naar het scorebord. Ondertussen werd de ene gele kaart na de andere uitgedeeld. Ook wat rood natuurlijk maar vooral geel. Scheidsrechter van dienst is de vader aller verkiezingen, Ivan de Vadder. Vlaanderen bleek alras aan acute geelzucht te lijden. Was er een dokter in de zaal?

 

En die was er, dokter Maggie De Block aan het been van de VLD. Dokter Maggie was op weg naar café Den Bizon in Merchtem met in haar slipstream Gwendolyn Rutten en Marijke libert. Het Parlement was een stop over voor ze in Merchtem gefêteerd zou worden. Libert die ik ken van uit de dagen dat ik de redactie van de Morgen onveilig maakte is aan een schrijverscarrière toe. Na haar familieroman plant ze een boek over Maggie (Afghaan is mijn stijl niet) en dus kiest Marijke voor de embedded journalism.

 

Slimme zet, vooral dat van die slipstream al moet je dat niet te letterlijk nemen. Laat op de avond zie ik haar nog een sprintje inzetten om zich aan boord van Maggie’s USV te hijsen. Zelf, aan boord van tram 92 zet ik de terugtocht in naar Ukkel. In Antwerpen haalt Bart De Wever de laatste halte van tram 3 later blijkt hij bel van tram 4 gehoord te hebben.

images-2

Advertenties