Ik kom de klas binnen en op het bord prijkt een knots van wat onmiskenbaar een mannelijk geslachtsdeel is. Nu, ik ben voor geen gat te vangen. Ik stap naar mijn desk en vervolledig en passant de eikel met een streepje. Om vervolgens van start te gaan met de les. ‘t Is dat de boog niet altijd gespannen kan blijven.  Ik heb als naar gewoonte al een halve helse namiddag achter de rug met wat nitwits die absoluut willen scoren en niet te beduusd zijn om de ouwe voor schut te zetten. Je stapt met zo’n schutterige rij hormonenopspelende tieners naar de klas en je denkt in tienden van seconden hoe je je entrée zal maken. Ze ruiken je eventuele angst nog erger dan bloedhonden.

Ze zijn tot de belachelijkste dingen in staat en als je hun agends opvraagt verklaren ze met doodsverachting dat het hun geen ene moer kan schelen.

Straal negeren is de enige strategie. Je les geven en geen moment twijfelen aan je lesplan, wat je te vertellen hebt en focussen op die paar die blijk geven van coöperatieve ingesteldheid.

Elke les het gevecht tegen de bierkaai, de swing er in brengen en vooral niet vergeten dat net als daar buiten in de echte wereld gaat om aandacht te focussen, waardering af te dwingen en vooral te beseffen dat alleen de humor de wereld zal redden. De strategie van de autoriteit om de autoriteit is de mijne niet, ik moet het hebben van de street credibility. Ik ben geen klootzak, ik heb been stukje weg afgelegd , wat oplossingen gevonden en het er niet onaardig van af gebracht voor een uit een werkmansbroek geschude country side boy. Ik vind de school het minst slechte opvoedingsmodel, net als de democratie een voorlopige edoch dringend te upgraden oplossing is voor een leefbare maatschappij. Ik wil een stuk met je meestappenn ervaringen delen en eerder dan een taal communicatie bijbrengen.  De taal is een aardig middel maar geen doel op zich. Ik wil, hoe verward het daar  ook is  in dat  holle bolle hoofd van jou, je geest met verrukking vullen. Voor minder doe ik het niet en daarom zal ik voor jou een constant bron van vermaak blijven.
Er komt een dag dat het daagt en hoe miniem ook zal ons tijdelijk colloquium een spoor laten.

Ik was ooit een zwerfkei in de journalistiek en verleg thans wat steentjes op de bodem van de stroom van het onderwijs. Niet dat ik daar ooit roem mee zal oogsten maar af en toe rimpelt het water anders.

 

 

 

 

 

 

Advertenties