Net terug van Toscane, geen hotel en dus bij vrienden gelogeerd. Prachtig, dat wel maar blij terug te zijn. Zo’n week in een verbouwde hoeve, ver weg van het geraas is, laat het ons eerlijk stellen: eindig. Je weet wat voor kost & moeite er geïnvesteerd is om een ruïne te verbouwen. Een halve stoflong, blijvende letsels, navelbreuken en cementfobie zijn niet uit te sluiten al zal het slachtoffer dat nooit toegeven.
IMG_20130903_073259
Evenmin wordt veel melding gemaakt van gebeurlijke ongevallen, verzakkingen, decapeer-allergie en gedupeerd&getild zijn door de lokale onroerende, bouw- en decoratiemaffia.

Geen onverholen woord over de transalpijnse transporten die de onderneming van Hannibal met zijn olifanten doen verbleken. Een rib uit hun lijf, letterlijk en figuurlijk verzinkt in het niets bij de constante vrees dat de waterput droog blijft, de toegangswegen bij elke regenbui spoorloos verdwijnen en dat de Italiaanse bouwvoorschrijvers, regulatoren, landmeters en hand-en spanjongens hardleers soit nonchalant onduidelijk reageren bij de minste vraag om deze of gene steen te verleggen. In Toscane troept een vijfde colonne samen van zelfkastijders.

Mij niet gelaten ik ga ze graag bezoeken en de sterrenrijke hemel in prijzen in hun stiltegebied stijlstulpen. Al zou ik zelf liever een van Renzo Piano gejatte kubus van staal&glas in het lover willen. Liever dat dan die met terracotta-parafernalia gevulde peperkoeken huisjes. Ondankbaar sujet dat wel maar er zijn grenzen.

Advertenties