Tags

, , , , ,

Picture 38Vader en zoon verstoppen zich 40 jaar lang in de jungle uit schrik voor de oorlog in Vietnam die ondertussen al even veel jaren voorbij is. Een bingo-bericht zoals te lezen in Het Laatste Nieuws en alle andere kranten ter wereld.

Een 82-jarige vader en zijn 41-jarige zoon hebben veertig jaar in een woud in Centraal-Vietnam geleefd. Ze werden vermist sinds de Vietnamoorlog met de Amerikanen, zegt de overheid. Ze bleken nauwelijks in staat om te communiceren. Ho Van Than en Ho Van Lang werden het laatst gezien in 1973 toen ze de bossen invluchtten na een bomaanval op hun dorp waarbij de moeder en twee andere kinderen het leven lieten, bericht de Vietnamese krant Dan Tri. 

Twee inwoners van het naburige dorp ontdekten een hutje veertig kilometer diep in het woud. Zij brachten de lokale overheid op de hoogte van hun ontdekking, die op haar beurt gisteren het duo evacueerde uit het woud.

De twee mannen overleefden op bosgroenten en joegen op wilde dieren. Ze hadden veertig jaar lang geen contact met de buitenwereld. De vader maakte zich verstaanbaar in het Cor-dialect, zijn zoon kende slechts enkele woorden, zegt een anoniem lid van de Tay Tra-gemeenschap in de provincie Quang Ngai

.

Een lach en een traan voor die naïeve man die al die tijd van wat bosgroenten en de jacht geleefd heeft. Doet natuurlijk denken aan de film Underground van Kusterica waarbij een hele kluit in de waan gelaten wordt dat het nog altijd oorlog is. Maar goed; weer eens een fijn fait divers als het niet was van een beetje zoekwerk dat het verhaal veel interessanter maakt dan de pure anekdote.
1. Vader en zoon zijn in 1971 al ondergedoken en hebben dus 42 jaar lang in de jungle gewoond. Veertig is mooi rond maar nog vier jaar lang hebben ze terecht hun hart vastgehouden. En wel hierom
2. Ze zouden gevlucht zijn nadat de rest van het gezin omgekomen was in een bomaanval. De waarheid is dat moeder en twee kinderen voor de ogen van de vader in stukken gereten werden door een landmijn. In de eerste vijfentwintig jaar na het beëindigen van de oorlog zijn 38.000 mensen omgekomen op die manier en nog eens 64.000 ernstig gekwetst. Sindsdien trappen er nog altijd 1000 mensen per jaar op een van de 15 miljoen resterende exemplaren.
3. Een andere overlevende zoon heeft broer en vader twintig jaar terug al kunnen vinden in hun schuilplaats: een boomhut. Maar vader en zoon verkozen daar te blijven en wilden met niemand anders in contact komen. De zoon brengt ieder jaar zout en olie maar voor de rest overleven de onderduikers met de vruchten van een veldje, met pijl en boog geschoten wild en het simpele genot van zelfgekweekte tabak. Dat de 82-jarige man gehospitaliseerd werd had niets te maken met ondervoeding. Verschillende andere dorpsbewoners waren op de hoogte van het kluizenaarschap maar respecteerden dat. Doen alsof ze verdwenen waren was na 1995 dus niet langer waar. Overigens zijn ze nu ontdekt door een groep mensen die helemaal niet uit het dorp waar ze leefden kwamen.
4. De man bewaarde in zijn boomhut een netjes opgevouwen legeruniform waaruit we mogen besluiten dat hij op het moment van het familiedrama, in volle oorlog en dan een veertiger, onder de wapens was. De man was/is officieel een deserteur.
Alles bij mekaar is het niet omdat je ginds tegenwoordig in een vijfsterren-hotel kan logeren dat de oorlog er wel en goed voorbij is. Voor sommigen waaronder de kluizenaar is het een levenslang trauma: je gezin de lucht in zien gaan, de geur van napalm en miljoenen onontplofte booby traps. Je zou voor minder in een boomhut kruipen en er af en toe een opsteken.

Advertenties