Tags

, ,

images

Het zoveelste incident met Silvio Berlusconi moeten velen gedacht hebben. Een faits divers waar de Italianen het patent op hebben. De definitieve veroordeling van Il Cavaliere was vooreerst geen incident maar wel
de eerste overwinning van de rechtsstaat op een fraudeur, belangenvermenger en onderhand ook een man die vol van zichzelf is. De vier jaar celstraf zijn ‘gereduceerd’ tot een jaar huisarrest. Dat Berlusconi zijn paspoort en overige identiteitspapieren moet inleveren en geen reizen mag ondernemen is weldegelijk een vrijheidsberoving. Dat hij ook voor bepaalde tijd uit zijn burgerrechten ontzet zal worden en dus moet aftreden als senator (dat deel van het proces wordt straks in Milaan, in cassatie gevoerd) is dan nog eens flink bovenop. Ook zijn titel van cavaliere dreigt hij te verliezen.
Politiek gezien leek Berlusconi dan ook dood maar zo laat hij zich niet kennen. Hij herbegint met Forza Italia, de beweging waaruit zijn partij PDL ontstaan is. Hij laat het er niet bij. Even leek het dat de ex-cavaliere een soort sultanes politiek ging voeren vanuit de villa in Arcore of Villa Grazioli, zijn stek in Rome. Net als een maffiosi die zijn zaakjes vanuit de gevangenis regelt.
Zijn aanhang laat verstaan dat de veroordeling niet als definitief mag beschouwd worden. Ook na het proces in primo en secondo grado, na het proces in beroep en het einde in cassatie wil Berlusconi zijn zaak nog eens bepleiten voor het hof in Straatsburg. Hoogst onwaarschijnlijk dat dat doorgaat want vragende partij moeten kunnen aantonen dat er rechten geschonden zijn. Maar het Berelusconikamp is tot alles bereid om de eer te redden.
Even werd geopperd dat er bij de stemming in het parlement voor het impeachment van senator Berlusconi tegenstemd zou worden. Huisarrest oké maar toch nog in het politieke zadel. Ook dat was te weinig en tegelijk teveel. De Partito Democratico partner in de regering had aangekondigd dat de veroordeling niet weggestemd kon worden. Een crisis viel daardoor niet te vermijden. En daarom heeft de PDL, twee dagen na de veroordeling het definitieve schot voor de boeg gelost: Berlusconi moet gratie krijgen van president Napolitano of alle PDL”rs stappen uit het parlement en de PDL uit de regering. Gratie dus en geen halve maatregelen.
President Napolitano kan gratie verlenen maar niet aan een man, die nog eens in acht andere processen eminent op een rits veroordelingen afstevent en zelfs als dat niet het geval zou zijn. Een gratieverlening, die door de Berlusconianen verdedigt wordt als een vorm van pacificatie, noch min noch meer tot een val van de regering en wellicht ook tot een premature vorm van burgeroorlog leiden.
Vanwaar die onverzettelijkheid? Wel, de Parito della Liberta is zo vergroeid met zijn roemruchtige roerganger dat ze niet bestaat zonder zijn aanwezigheid op het veld. Berlusconi heeft namelijk ook geen opvolger en evenmin een stroman die inzetbaar is. De partij is geheel gebouw en geschraagd rond de figuur van de Cavaliere. Een beetje zoals Pim Fortuyn dat voor de FLP was. Bovendien weten Berlusconi en de zijnen dat hun ambitie om weer de premier te zijn en te leveren onmogelijk kan met de status van ‘belastingontduiker’. Berlusconi kan niet langer naast een Obama of een Merkel gaan staan zonder te detoneren. De veroordeling en de straf van Berlusconi zijn stigma’s die koste wat koste ongedaan moeten.
Een burgeroorlog? Is dat niet wat overdreven?
Vergeet niet dat de Brigate Rose in de jaren zeventig met een handjevol aanhangers, bommenleggers en activisten het hele land lam konden leggen of ten minste toch terroriseren. De Brigate reageerden tegen de Atlantische politiek van de opeenvolgende christen-democratische regeringen. In een land waar je zo van op een brommer kan neergeschoten worden en waar occulte gezelschappen als de maffia en de P2 de staat ondermijnden kan er ook pacifistisch oproer ontstaan. Vergeet ook niet dat 25 procent van de kiezers op Beppe Grillo’s Movimento Cinque Stelle gestemd hebben. In een mum van tijd kunnen de piazza”s vollopen. Het ultimatum van Berlusconi’s PDL is hondsgemeen en aanmatigend. Vooral uit de mond van politici die het voortdurend hebben over het feit dat Italië en niet de Berlusconi-affaire op de eerste plaats moeten komen.
Moeten wij, in de buitenlanden, ongerust zijn?
Italië is tot bewijs van het tegendeel een beschaafd land en lidstaat van Europa. Maar daar kan snel verandering in komen. Alle manoeuvres die Berlusconi uitprobeert zijn in hoge mate zonet volstrekt ondemocratisch, respecteren de scheiding der machten niet en tenderen naar een soort van poudjadistisch bestuur, een appel aan het zogenaamde ‘Gezond Verstand” wat altijd dubieus is maar deze keer een gevaarlijke vorm aanneemt. Wij mengen ons doorgaans niet in de binnenlandse politiek van andere lidstaten en zeker niet nadat er eerst een Europees standpunt ingenomen is. Het zou niet onverstandig zijn dat Eric Van Rompuy zich bij een volgende gelegenheid zou laten ontvallen dat ‘wij’ enigszins verontrust zijn bij de ampleur die de zaak B aanneemt. Het kan helemaal niet voorbeeldstrekkend zijn dat een frauderende ondernemer een regering en een land in de tang neemt, omdat hij denkt onmisbaar te zijn.

Advertenties