Tags

, ,

GDG & Zn

Je hebt een familiebedrijf dat grossiert in palliatieve zorg en op een dag wordt dat overgenomen door een multinational met zetel in Rome. God De Geest & Zn wordt na een bitse strijd tussen de aandeelhouders opgesplits in een rits filialen met standplaatsen in Constantinopel,Londen, Geneve, Mekka en Utah om maar de bijzonderste te noemen. Wat je ooit opgebouwd hebt, een rustige plek voor wie het tijdelijke voor het eeuwige wisselt, wordt verkaveld in een walhalla van hemel, hel en vagevuur. Elk van de filiaalhouders promoot zijn uniek aanbod om in het Hier Achter van een verdiende rust te genieten. Soms heeft het veel weg van een privé-pensioenfonds dat je in het ondermaanse moet opbouwen met versterving en aflaten. Soms worden er bonussen uitgereikt voor wie vervroegd uittreedt in de vorm van een harem van 69 maagden die ginds op je wacht. Zoveel is zeker dat niemand nog tekent voor de bed&breakfastformule (rijstpap met gouden lepels).

Goed dat heeft zo’n 2000 jaar geduurd en plots komt er even, bij het filiaal in Rome een kink in de kabel. De CEO besluit om zelf ontslag te nemen en gedurende een paar weken is er een machtsvaccuum, de aandeelhouders raken er maar niet uit inzake de opvolging. Misschien is het tijd om orde op zaken te stellen. Op zijn minst wat puntjes op de i-tjes zetten.

GDG & Z’n belegde zijn eigen conclaaf en had daarvoor behalve de alwetendheid van de oprichter/stichter ook een beroep kunnen doen op de allerslimste spin doctors en crisis managers die ondertussen schielijk of langer naar het Hierna verkast waren. In plaats daar van nodigden ze een specialist inzake stand-up comedy uit die recentelijk gearriveerd was. Dat hij een non-believer was kwam als een bijkomende kwalificatie. Het was alle hens aan dek.

Zeker was, stelde de specialist die we voortaan P zullen noemen, dat als GDG&Zn op aarde kwam er niet meteen op enige bijval van belang moest gerekend worden. Het aantal kerels dat zich met de blijde tijding ‘ wij brengen u de ware boodschap’ aanmeldde was niet bij te houden. In het beste geval werd daar flink mee gelachen of een Broadway musical over gemaakt. Het filiaal in Utah had overigens advertentieruimte gekocht in de brochure bij de musical om zijn gelijk te adverteren. Een bewijs te meer dat de beste weg om nog iemand te overtuigen via het entertainment liep. 

Hoe zat dat overigens met de copyrights op het verhaal van GDG & Zn waren die publiek domein en zo niet reden te meer om die hele zwik over de schepping en de sequel eens compleet te rewriten en ook voorgoed komaf te maken met een aantal nogal dubieuze of op zijn minst twijfelachtige passages.

Het hele scheppingsverhaal kon in het licht van de origin of species wel een flinke upgrade gebruiken en anderzijds was er wel mogelijkheid om via Masterchef of Jeroen Meus iet of wat meer aandacht te schenken aan de culinaire innovaties als daar waren het manna, de broodvermenigvuldiging en de oenoglogische experimenten tijdens de bruiloft van Kanaän. Steven Spielberg kon wellicht overhaald worden om de exodus uit Egypte en de doortocht van de Rode Zee te resetten in de Gazastrook en niet te vergeten kon er middels de heersende milieugekte misschien wel gedacht worden aan het lanceren van een ecologische campingset: brandend brambos barbecue en stenen tafels incluis. Enfin er waren mogelijkheden te over maar het belangrijkste was eerst het relais te leggen met de aarde en te kijken hoe er het best een indaling kon gebeuren.

Zeven dagen

Een schepping in zeven dagen en laat ons wel wezen de zevende dag staat de schepper alleen toe te kijken om te zien hoe goed het allemaal is. Dus zes dagen om de hele kosmos, de stratosfeer en ook nog eens een zwart gat in mekaar te steken en ook nog eens de eerste bewoners nota bene uit stof en as te boetseren. Een beetje overdreven en vooral geen spatje spanning of drama. Het lijkt wel op een diapresentatie van het Davidsfonds. Dan is de oerknal toch wel iets anders. We beginnen met een zwart gat en ergens, ergens zit in al dat zwart een begin van bewustzijn. Doet me denken aan een spotje voor Italiaans bronwater: je ziet het glas en een bubbeltje roept ‘ is hier iemand?’ Laat ons dat het Godsdeeltje noemen, een begin van bewustzijn, de beste leerling in een volledig lege klas. Als we daar onmiddellijk een kant en klare schepper introduceren dan valt het moeilijk uit te leggen hoe die zonder kleerscheuren uit die knal komt. We maken hier geen stripverhaal van een zwartgeblakerde man die midden een interstellaire puinhoop een baguette magique, zijn toverfluit en vervolgens een schepping te voorschijn tovert. Nee het scherm blijft zwart en er is even een begin van een vloek te horen. Dat godsdeeltje wordt bij wijze van spreken uit zijn comfortzone gehaald, er is nog geen tijdsbesef en dat van die zevend dagen mogen we vergeten, dat godsdeeltje heeft onbeperkt tijdskrediet. Elsschot zegt in zijn inleiding tot Kaas: “Men kan proberen een brood te bakken, maar men probeert geen schepping. Men probeert ook niet te baren.
Waar zwangerschap bestaat volgt het baren van zelf, ten gepasten tijde.”

God als hermafrodiet als u wil, zwanger van gedachten. En onder die ‘ten gepasten tijde’ mogen we een zee van tijd vermoeden: miljoenen jaren tikken voor ons godsdeeltje als seconden voorbij. Uit de knal ontwikkelt zich een kosmos en zelfs de meest verstokte evolutionist zal moeten toegeven dat we zonder begin van bewustzijn geen beschaving krijgen al moet het godsdeeltje toekijken hoe cellen en amoebes ontstaan maar het is nog een lange weg tot de ongewervelden. Van geen mens gestoord en omgeven door exploderende stukken kosmos, sterrenregens is er ergens licht aan het andere eind van de kosmische tunnel.

Goed het is zover en de aarde vertoont intelligent leven: vissen, dieren en een begin van iets wat op een mens lijkt. Ons godsdeeltje heeft zich ondertussen eindeloos laten clonen en huist in elk levend wezen: in de hemel en op aarde en op alle plaatsen. Nog altijd hermafrodiet en de clonen zien de kans schoon om een bijdrage te leveren.

Advertenties