Tags

, , , ,

images-2

Gisteren in de Munt verzeild voor de generale van La Dispute, gebaseerd op het gelijknamige maar bewerkte stuk van Marivaux. De Hermannen hadden hun werk gedaan. Torenhoge haag met sluipdeuren en ijskast incluis. En een neonbox die lampsgewijs uit de grond en de lucht werd geassembleerd. Volgens directeur Decaluwé was alles nog niet op punt omdat een deel van de toneeltoren definitief forfait geeft. Toch mochten wij het meemaken hoe Amor op zijn troon uit het zwerk kwam en Cupido met de fiets kwam aanzetten. Ze hadden besloten om een experiment te wagen: twee koppeltjes die nog nooit het ware hadden meegemaakt op mekaar loslaten. Kwestie van verlost te worden van de prangende vraag wie het snelste tot ontrouw zou overgaan. Cosi fan tutte, het waren weer de vrouwtjes die mekaar in de haren vlogen. Je weet hoe langweilig Gesprächsgesang kan zijn: much to do about nothing. Ce qui ne vaut pas la peine de dire , on le chante.Dat je daar niet moest opletten want in dat van God losse mini-drama werden de clichés uitvergroot. Laat Alain de Botton eens een libretto schrijven, dachten wij nog maar zo’n zondagnamiddag vol méli et mélo heeft ook zijn charmes. Er bestaat een woord voor: Marivaudage; Je gedachten dwalen af. Als je dat in werkelijkheid zou doen: vier tieners opsluiten tot ze geslachtsrijp zijn om ze dan tot ontrouw te pushen, dan werd je gekielhaald.
Daarom doen we dat in het theater maar wat voer er in Marivaux om de Valmont en de Markiezin de Merteuil nog eens op te zoeken.

De hele tijd heb ik maar aan twee dingen gedacht: de haag als perfecte enscenering voor de intriges die Marivaux breit. Waar heb ik die haag nog gezien. Ik kom er niet uit, heb zelfs naar Pol Arias gebeld maar die gaf niet huis. en dat ene frêle boompje dat in de haag is ingewerkt: typisch voor de Hermannen om in de decorateliers nog eens een boompje uit La Finta Gardiniera op te gaan snorren. Elke artiest signeert op zijn manier.

Advertenties