Tags

, , , ,

Picture 3

In de epische film La Meglio Gioventu wordt een van de protagonisten door een professor aangemaand om in het buitenland te gaan studeren met de vermelding dat Italië wel een mooi land is maar gedoemd om vernietigd en heropgebouwd te worden. En op de vraag waarom de prof dan zelf niet vertrokken is komt: ik ben een oude krokodil, ik moet vernietigd worden. Non suspectum en nog even voor Beppe Grillo zijn kiezers opriep om alle politici naar huis te sturen. Maar zowel de professor als de komiek weten dat Italië ziek is, dat alles van een eenvoudig bezoek aan een ziekenhuis tot het bekomen van een bouwvergunning onderhevig is aan het systeem van het arrangarsi: zich behelpen met een lange arm. Zelfs een loodgieter is niet te vertrouwen tenzij hij jou aanbevolen wordt met ‘ di fiduca’, te vertrouwen.

Dat zo’n land op de zelfde manier als een voetbalclub of een bedrijf weer volop gezond zou kunnen worden was de illusie die Silvio Berlusconi de Italianen volhield en nog eenvoudiger recepten kwamen van het front der separatisten de Lega Nord die voorhield dat zuid en noord elk apart moesten gaan. Italië werd de laatste halve eeuw geregeerd door door en door gecorrumpeerde politici van alle strekkingen. De golf van terroristische aanslagen in de jaren zeventig, de noodlottige ontvoering van Aldo Moro waren de eerste signalen van oproer maar dan bleef het verdacht stil. Er volgen schandalen met steekpenningen, met de Loge P2 en de moorden op de maffia-rechters.

De maffia was ook niet langer eenduidig een misdaadorganisatie maar wierp steeds meer zijn tentakels uit naar de politiek. Premier Andreotti werd nooit volledig gezuiverd van de verdenking met de maffia geregeerd te hebben. Alle schandalen en processen ten spijt zetelden er tot voor kort op zijn minst een dubbel dozijn parlementariërs in het parlement ondanks een strafregister voor corruptie, samenzwering met de maffia of correctionele veroordelingen. De lijst werd drie jaar geleden door Grillo op een volledige betalende pagina in de New York Times gepubliceerd, de zelfde Grillo die kroongetuige werd in het Parmalat-aandelen-schandaal.

Grillo was een goedboerende stand up comedian ondanks het feit dat geen enkele Italiaanse televisiezender in de afgelopen twintig jaar ook maar een fragment van zijn voorstellingen uitgezonden hebben. Ze konden en mochten dat niet: van de sponsorende bedrijven en van de politici die het voor het zeggen hadden. Maar Grillo trok en trekt volle zalen van 5000 en meer man doorheen het hele land. En dan ontdekte hij de kracht en de efficiëntie van Internet. In no time was Grillo.it de achtste meest bezochte website ter wereld. En zo is het dus begonnen steeds bitser, spitser, baldadiger en met een aanhang die in Grillo de pure kracht van het woord en het net vond. Zijn shows zijn tot 2008 nog volop entertainende maar evengoed al ontluisterend. Hij omringt zich met wetenschappers, Nobelprijswinnaars en jongens en meisjes die zich in meet-ups verenigen : in heel Italië en in alle werelddelen waar Italiaanse ex-pats zijn.

Met de V-day (rot op dag) krijgt hij zijn mensen massaal samen op stadspleinen en sindsdien is het allemaal exponentieel toegenomen: het enthousiasme, de inzet en de gebetenheid om het anders te doen. Vanuit de basis en zonder dat ziekelijk geworden ons-kent-ons en de ouwejongenskoekebrood mentaliteit.

Het is wennen aan zoveel on-Italiaansheid, zeker voor de media en journalisten die nu net gewoon waren aan de zelfcensuur en de gehorigheid en dus moeilijk openlijk kunnen sympathiseren of ook maar gewoon een podium aan de man en zijn beweging kunnen geven. Zolang zij het imago en odium van anti-politiek rond zijn figuur kunnen draperen is er geen vuiltje aan de lucht. Ze weten dat de charges van Grillo evenzeer tegen hen als tegen de politici gericht zijn. Internationaal groeit er in de media een oprechte belangstelling voor wat Grillo in Italië teweeg brengt, hoe onwelkom de instabiliteit ook is in tijden van op zichzelf ook instabiele economische en financiële Europese systeem.

De vraag is, krijgt een Europees land de tijd om zijn democratie op orde te stellen, zou een land om maar wat te zeggen niet een tijdje in quarantaine kunnen gaan en buiten het gedaas blijven om zichzelf weer op te bouwen: een time-out. Dat is lijkt mij een faire vraag maar hoe kan de Europese gemeenschap in het tumult nog ruimte geven aan één land. Het antwoord is waarschijnlijk dat het onvoorstelbare moet gebeuren, het ondenkbare dat die hele Europese gemeenschap even op non-actief moet gaan vooraleer die zelfde cluster van zieke, minder zieke en gezonde landen zijn eenheidsmunt verliest en zich in het totale débacle stort. En omdat die gemeenschap dat nooit zal doen moeten er overal Grillo’s de klus klaren.

Advertenties