Tags

, , , , , ,

Image

Het uitreiken van een A-attest heeft veel gemeen met de Valois-zegels die je bij de kruidenier verzamelde. Het boekje moest vol want halfgeplakt was het niks waard.. Het systeem overleefde door de zegels die nooit geplakt werden. Net zoals het ‘ algemeen vormend’ onderwijs overleeft door zijn onderpresteerders te sanctioneren. Dat nooit iemand met zo’n half boek naar de Raad van State gestapt is!

 

 

 

 

Zoek een andere school vriend!

 

 

 

Tien jaar in het onderwijs en ik wil u wel eens vertellen hoe je zo’n c-attest confectioneert. En vooral wat voor een bende en hyperventilerende kluit delibererende leraren wel kan zijn. Strict genomen mag ik u niks vertellen over wat er op zo’n deliberatie beslist wordt maar nergens staat dat ik u de procedure er van niet mag toelichten. Het zal me niet in dank afgenomen worden. De meeste van mijn collega’s zo niet alle worden begin juni met frisse tegenzin in een bureaucratisch bad gegooid. Even voelt het alsof je macht hebt maar vaak voel je je achterf machteloos.  Het is de orde van leraars die aan de slag gaat en zoals elke orde streeft zij in eerste instantie het in stand houden van zichzelf na. Uiteraard om zich in de beste omstandigheden aan haar taak, het opvoeden te kunnen wijden.

 

Een deliberatie of een klassenraad is een vergadering waarbij het doopceel van elke leerling gelicht wordt en gewikt en gewogen wordt of hij over voldoende inzicht, kennis en vaardigheid beschikt om zijn studie verder te zetten. Leraars worden daarbij op het hart gedrukt alleen naar de resultaten te kijken en elke subjectieve inbreng te weren.

Maar omdat wij ook maar mensen zijn en er een moment komt dat er beslist moet worden -en dat bij handopsteking,  is de som vaak meer dan een optelling van de delen. Vooraf al heeft iedere leraar hem of haar al dan niet een tekort kwijtgescholden en daar komt de hele leerling met zijn gebreken en hebbelijkheden in the picture.

 

Sommigen tonen clementie, anderen zijn onverzettelijk maar allemaal zijn we puppets on a string. De klassenvergadering is het uitvoerend orgaan van de totaal verstarde oligarchische organisatie  misschien niet  het onderwijs maar wel elke ‘goed’ gemanagde school geworden is.  In juni moeten alle zeilen bijgezet worden om het schooljaar zonder problemen af te sluiten. Dat is de hoofdbekommernis en daarvoor moet alles wijken. Daar hoort een hele bureaucratie bij om te zorgen dat men tegen ieder bewaar dat op een beslissing kan komen ingedekt is. Gaandeweg hebben scholen aanwezigheidsregisters aangelegd, moraliteitsverslagen vermomd als leeropvolgingssysteem  gestockeerd en ook de toestand van uw gezin in kaart gebracht.Natuurlijk is dat confidentieel en wij brengen dat ook niet naar buiten maar als u op een oudervergadering komt weten we meteen welk vlees we in de kuip hebben.

En dat vind ik geen aangenaam gevoel. It is none of my business wat u doet, hoe lang u gestudeerd heeft en wat de samenstelling van uw gezin is.

Die gegevens winnen we gaandeweg in want daarmee kunnen we in het kader van de Gelijke Onderwijs Kansen extra’s krijgen omdat u kansarm bent, geen Nederlands spreekt of een zigeuner of foorkramer bent. De GOK-toelage wordt berekend op het aantal kansarmen.

 

Ik hoef op generlei wijze te weten wat uw strafregister is en  of u vaak meer drinkt dan behoorlijk is. Dat staat nergens geschreven maar ik hoor het van collega’s die het dan weer zullen hebben van een sociale assistente of de poetsvouw van een collega die net naast u woont. Voor ik u ontmoet wordt de relatie die u met uw kind onderhoudt fijntjes toegelicht en mocht u in het verleden uw stem verheven hebben dan weet ik dat ook meteen. Gaandeweg zijn wij zo met u en uw zoon of dochter begaan dat we ons intimi voelen maar naar werkelijkheid hebben we het stadium van de voyeur bereikt. Ik kan u niet meer recht in de ogen kijken want ik bezondig mij aan voorkennis van zaken.

 

Dat een met dyslexie en ADHD begiftigde leerlinge haar c-attest voor de raad van state kan brengen is geen precedent. Als leraar  ben je niet bang van je directeur, zelfs niet van de inspecteur maar wel van de ouders van je leerlingen. We hebben die ondertussen zo vaardig en mondig opgevoed dat ze de weg tot in Straatsburg zelfs geblinddoekt zouden vinden en we iedere beslissing wel twee keer tegen de lamp mogen houden. Sedert Claude François die tactiek evenwel met zijn leven bekocht heeft kan iedere school & klassenraad maar beter een meester Vansteenbrugge of twee achter de hand houden. Ziet u de bui hangen: het gaat straks attesten-arresten regenen.  Zo’n probleemleerling werd vroeger uitgezweet en moest eerst een cursus diepzeeduiken volgen om de watervalselectie die volgde te overleven. Vroeger was een leerling onhandelbaar of achterlijk maar toen de wetenschap er leerstoornissen van maakte met heuse namen ging er en zucht van verlichting door de wachtkamers. Eindelijk had het kind een naam en de farmaceutische industrie een nieuw wingewest. In het onderwijs kregen die leerstoornissen de klassieke ‘gepaste aandacht’.

Toch willen directies hun personeel niet voor de voeten lopen met die leergestoorde sujetten. Die worden extern gevolgd en krijgen nazorg. In de les Nederlands kan je een boekbespreking nog door een filmbespreking vervangen maar de leraar Wiskunde geeft geen sjoege. En zolang de finaliteit van het middelbaar onderwijs er in bestaat een toegangs-attest te leveren voor het hoger onderwijs levert dat onderwijs tussen-attesten uit. Die lijken op de Valois-zegels die je bij de kruidenier verzamelde. Het boekje moest vol want halfgeplakt was het niks waard. Maar goed ook, anders was Valois nog voor 1995 verdwenen. Het systeem overleefde door de zegels die nooit geplakt werden. Net zoals het ‘ algemeen vormend’ onderwijs overleeft door zijn onderpresteerders te sanctioneren. Dat nooit iemand met zo’n half boek naar de Raad van State gestapt is!

 

 

 

 

 

 

Ik kan de hele discussie over het falen van het algemeen vormend onderwijs met een anekdote kortsluiten.

In de jaren veertig was ADHD uiteraard nog niet gedetecteerd. In het dorp Bromsley ging mevrouw Lyne met haar dochter naar de dokter. Gillian was een spring in’t veld die op school niet kon opletten en het ene slechte rapport na het andere kreeg. Midden de consultatie vertelde de dokter aan Gillian dat hij haar moeder even apart wou spreken. Ze verlieten de spreekkamer waar de dokter bij het buitengaan nog de radio aanzette. Op de gang liet hij de moeder haar dochter observeren die meteen aan het dansen ging. Terug binnen was de diagnose dat Gillian van school moest en  naar de dansacademie. Dame Gillian Lyne is daarna een gelauwerde balletdanseres, choreografe, tv-producer en de ster van menig Broadway&West End musical geworden. Een geluk dus dat er in de jaren veertig nog geen Relatine aangemaakt werd of we hadden Chitty Chitty Bang Bang en Phantom of the Opera gemist.

 

Wat daar het dichtst bij in de buurt komt is de aparte vermelding die zo’n c-attester op de school van mijn kinderen kreeg. Naast zijn naam stond op de ad valvas -quout unquto: Zoek een andere school vriend!

 

 

 

 

Advertenties