Onderstaand fragment is het sleutelbeeld uit de kroniek die ik aan het smeden ben, ik wil iets schrijven waarbij een man zegt: vergeet al de rest,dit moet je lezen schat, ik trek ondertussen een lekker flesje open. Dan en pas dan ben ik een gelukkig man. Wees genadig en ongenadig. En voor de fijnproevers: er zitten in dit stuk twee literaire verwijzingen. 

Wel dokter, het is valavond en ik wacht op tram vier. Aan de overkant van de straat is een raam, voor drievierde geloken met een gazen scherm. Gazen, jawel niet glazen. Gaas is, pardon my French, het meest veronachtzaamde woord uit de literatuur. Kippengaas en gaasboetes (voor kerels die te traag met de auto door de rue d’Arschot banjeren),  jawel maar dat ragfijne  stuk stof dat destijds Sylvia Kristel, middels een muskietennet,  tot een wereldster maakte, dat zijn we kwijt.

 

Wat ik zie wekt en wokt mijn verbeelding; een te late Vermeer: Vrouw met de Huiswerk makende Jongen. Eerder dan omfloerst worden moeder en kind juist scherper afgetekend dan had ik onbelemmerd zicht gehad. Hij, potlood in de aanslag ter hoogte van zijn oor en wiebelende benen onder het gaas. Clair Obscure. De ingetogenheid boven contrasteert prettig met  het  ongeduld onder. De opgeheven hand hoeft niet te weten wat de ongeduldige voet doet.  Luistert hij naar haar of frituurt hij al oliebollen in zijn hersenpannetje?

 

Zij,  slank silhouet met  paardenstaart, zit verdiept in de Elle magazine. De tijd staat stil, het verkeer gaat te keer. Waar, in Hemelsnaam blijven Henri Cartier Bresson of Robert Doisneau  om deze mother & child reunion te vereeuwigen? 

Il faut saisir le moment. Een man en een vrouw gaan het huis binnen. De deur gaat dicht en het licht floept aan in de kelderverdieping. Ze verschijnen in het harde licht achter het naakte raam. Split screen. Edward Hopper meets  Johannes Vermeer. Op de beletage is het tafereel ondertussen ongewijzigd.

 

“Hoe kan een raam zo ver open zijn, alsof er eigenlijk helemaal geen raam met houten randen is? En dat hun toch omlijst, als ze er iedere dag zitten , als de man- altijd op het zelfde uur en op dezelfde manier- langs komt “

Advertenties