Tags

, , , , , ,

Dienstmededeling: do me a favour, klik op de followfunctie hiernaast rechts dan blijft u via mail op de hoogte van elke nieuwe publicatie. By the way laat ook eens een commentaar want misschien is dit, afgezien van een occasionele taalfout ( mijn handelsmerk) gewoon baarlijke nonsens, het tegendeel beweren mag ook.

Uw dienaar GS

In den beginne, toen de Roeselaarse uitgever Willy Denolf Knack schiep en de zevende dag naarstig naar een hoofdredacteur zocht werd de redactie bevolkt met een mix van halve en hele talenten. Een er van was pater Jan Moriaux, een heel talent want hij moest op zijn ééntje de buitenlanddesk bevolken, naar Roeselare sporen met een blauw-blitse BMW vol kopij,  de zondagse mis opdragen in het Limburgse hinterland en ondertussen ook de kluit en het blad bij mekaar houden.

Toen Verleyen, na Hollander Henry en Jan Schodts, zijn intrede op de Montgomerysquare deed was er dus al een redactie-kern van freelancers, een pater pastor maar nog geen lekenaalmoezenier. Pater Moriaux werd vanaf 1972 gesecondeerd door de Lode Willems. Roeselare wou blijkbaar meteen ook naar de gunst van de vrijzinnige lezer dingen want Lode werd weggepluk bij -of all places, De Rode Vaan.

Als de kosmos ooit één alien naar de aarde heeft gestuurd dan is hij in 1972 bij Knack geland. Aanvankelijk was Lode gewoon hoofd Wetenschap en niet meteen de bevlogen astroloog. Maar in 1974 werd hij op weg naar Damascus van zijn beta-paard gebliksemd door het alfa-mannetje Herman Vos. Herman de Vos was leraar biologie en verwoed astroloog en bevriend met de Leuvense professor criminologie Steven de Batselier.  Onder invloed van de Greet Hofman van de KUL had Lode hij zich ter redactie op een kamertje onder de hanenbalken geïnstalleerd,  met zicht op het uitspansel en de mogelijkheid om de zon in zijn vijfde huis te laten schijnen.  Lode kon daar ook onder zijn bureau gaan liggen om uit zichzelf te treden of zijn shahra of karma te boetseren of desnoods zijn olie te verversen: geen haan of balk die er naar kraaide. Lode was wat dat betreft de koele minaar van de astrologie goed wetende dat er een batterij horoscoop-bashers op de loer en het traditionele apegapen lagen. Lode vertoefde graag tussen de sterren en daalde des dinsdags af naar de grote vergaderzaal om de kluit het kosmische riet in te jagen en vervolgens zijn ding te doen. Het gros der redacteuren was eerder goddelijk dan wel christen en nam vrede met diens berichten uit de kosmos.

Bart Misotten trad Jan Moriaux bij als aalmoezenier. Hij en Lode Willems zouden voortaan respectievelijk de relaties met de hemel en het wijdere uitspansel, God en Klein Pierke behartigen. Een verlichte priester die in Haikoeien grossierde en een eclectische communist die de wetenschappen omfloerst omhelsde. Don Camillo en Peppone na een geslaagde relatietherapie. Twee handen op een aalmoezen buik die een gemeenschappelijke garderobe deelden met hoofdzakelijk floeren broeken en panen pakken. Lode had evenwel ook nog  een persoonlijk klerenschapraai met kleurrijke vestjes, robijnen ringen en een enkele stoffen das voor de hoogdagen. Lode’s geheime wapen was Gerda zijn wiedewederga en ega die, aan zijn arm bengelde en hijsend krijsend -helter shelter, kon uitpakken op recepties en feestjes. Het tuiten der lippen was nergens zo prangend als op Gerda’s aanschijn. Achter elke sterke vrouw schuilt een fantastisch man. Lode was letterlijk een kleurrijk figuur én de enige redacteur die van het begin tot het einde bij Knack werkte. Dat had hij hoofdzakelijk te danken aan zijn leken pastoraat want met de intrede van Dirk Draulans kreeg Knack er een Oxford-alumnist bij die behalve de BV-babes ook de wetenschapsrubriek inlijfde.

Lode heeft na zijn vertrek zijn missionaire zending onverminderd verder gezet. Hij geeft een huiskrantje uit waarin hij zijn libertijnse en wereldverruimende denkbeelden de vrije loop laat. Gelukkig is het papier verduldig en de inkt vlekbestendig.

Advertenties