Tags

, , ,

 

 

De grote vraag die de media tot in den treure gaan uitspitten is: had dit verhinderd kunnen worden. Het antwoord is ondubbelzinnig: nee. Ten eerste is er behalve dat Renaultwetje (een tekst met zoveel bos dat je er de bomen niet meer door ziet) geen enkele ander interface tussen de onderneming, de vakbonden en de politici. Je kan de mondialisering proberen een halt toe te roepen, op voorwaarde dat de vakbonden zichzelf in de mondialisering en haar finesses gaan specialiseren. Met andere woorden zolang de vakbond in Valencia gretig aanvaardt dat de eigen werknemers gespaard worden ten koste van die in andere landen is de mondialisering van de vakbond een fabel. Er is gewoon geen solidariteit meer. En neem van me aan dat het grootste pijnpunt van de vakbonden is. De realiteit is dat vakbonden zich in elk land waar Ford en elke ander multinational bedrijvig is uitputten in flexibiliteit, besparingen en halen van productiviteit. Jeder für sich.

Dat toedekken als nationalisme en dus exclusief uitgaande van het bedrijf of de natie in kwestie, is het toedekken van de waarheid. Het is geeneens protectionisme wat al een gangbaarderer term zou zijn. Het is het absolute falen van de solidariteit. De bedrijven verdelen de vakbonden en dus heersen ze.

Hebben de regering en de politici nog ietsd in de pap te brokken? Nee, dat zijn de begrafenisondernemers. Die specialiseren zich in het aanheffen van klaagzangen en aankondigen van herstructureringen en sociale fondsen. Legt een interventie van een staatsman enig gewicht in de schaal van een bedrijf? Nee, we weten sinds Vilvoorde dat captains of industry als het moet, beloftes ongedaan maken en met een Blitz en een stalen gezicht komen zeggen dat de sluiting definitief is.

De ramp is niet te overzien, niet voor de ontslagen werknemers, niet voor de werkloze toeleveraars, niet voor de lokale horeca en de gemeente-inkomsten. De Blitz van een onmiddellijke sluiting zou zelfs humaner zijn dan de uitgestelde oplossing. Wat de Forddirectie onderneemt is een stellingenoorlogje waarbij de collateral damage bij de publieke opinie iet of wat vermeden wordt.

In samenzweringen geloven is gemakkelijk maar na wat er met de Sabeniens (de Zwitsers), Renault Vilvoorde (de Fransen) en VW Vorst (de Duitsers) gebeurd is moeten steeds meer mensen hun hoop op een sociaal Europa opgeven. Schoon Europa maar het is voortaan wel mooi: Jeder fur Sich!

Advertenties