Tags

, , ,

De koningin van Engeland

Je kan voor geen heter vuur staan dan een kleuterklas. Een taalbad verschilt daar in niets van een gewoon bad. Spetters en gilletjes en het gebruikelijke ettertje dat je zo met het badwater zou willen weggooien. Twintig Franstalige kleuters kruipen over de vloer want je beeld dieren uit en na de leeuw, de olifant en de krokodil is  de mier is net aan de beurt. Stoelen en tafels aan de kant was een beproefde methode en dan werd er tsjoeketrein gereden en polonaise gedanst met woorden.

 

Een handboek was er niet en voor je het wist deed je het werk van een gediplomeerde froebelonderwijzers. Neuzen snutten, de cavalcade naar het potje en zingen maar. Een late veertiger met een klas vol krijsende doorzonwoning peuters en Dutroux moest nog komen. Het had gekund als er niet dat ene vroegrijpe mini-hollandertje was geweest, de vreemde eend in de Franstalige bijt, die me- en Néerlandais dans le texte- schoffeerde en alle antwoorden voor zijn rekening nam. Maar uiteindelijk waren het de senoirs van de lagere afdeling die me nog het meeste het bloed onder de nagels haalden. Handboeken waren er dus niet en inderhaast moest er behoorlijk geïmproviseerd worden. Metertijd is dat een specialiteit geworden maar toen en daar stond de improvisatie in -zal ik maar zeggen, de kinderschoenen. Neem nu het lemma eetgerei:lepel, vork, mes. De lepel hield ik voor: happen, aflikken alsof er Nutella te verhapstukken was, de vork hield ik met de hand vooruit alsof je er iemand mee wou prikken en het mes ging met opgeheven knijpvuist naar beneden: heeeeeeeeet….mes! Nou dat begrepen ze. Gelukkig had ik begripvolle ouders waarvan er eentje mij kwam feliciteren voor de spoedopleiding huurmoordenaar die ik voor zijn zoontje verzorgde: heeeeeeeeeeet….mes!

Maar er was ook de La reine d’Angleterre  die een ( met hoge stem) “kopje th’ee…” dronk terwijl le roi Albert gewoon ” een kopje koffie” nam. Dat werd door mijzelf druk gemimmeerd met een open hand onder en de duimwijsvinger-samen boven. De falseterige high brow koningin van Engeland werd aanvankelijk alleen door de meisjes nagedaan maar toen ik een mannelijke vrijwilliger vroeg was na enige aarzeling de kogel door de kerk. Op de speelplaats had het “kopje th’ee” danig succes, zeker bij de jongens dat ik in de ogen van mijn collegae diepe vraagtekens begon te vermoeden.

Advertenties