Tags

,

De taxichauffeur die me aan het Gare Du Nord oppikt en van mij te horen krijgt dat ik naar het Elysee wil reageert laconiek: “A quelle hauteur?”. Even moet ik een lach onderdrukken. Ik denk aan de grap van de man die met de trein reist omdat hij een fobische angst voor vliegtuigen heeft. Die stapt dus ook in Gard du Nord uit en krijgt tot zijn afgrijzen het zelfde te horen als ik. “Entree principale, 55, rue du faubourg Saint-Honoré”. Ik wordt plots met iets meer ontzag bejegend. Of ik een ministerpost krijg. Het antwoord is nee maar ik heb rendez-vous met la première dame de France, Valerie Trierweiler. Er volgt goedkeurend gefluit: wauwh, la classe’”. Weet hij veel dat een enkele tweet kan volstaan om bij Valerie op het matje geroepen te worden.

Je kan veel zoeken onder het lemma Valerie Trierweiler: Linkedin,Facebook, People noem maar op maar er is slechts een onfeilbaar middel om haar état major en haarzelf instant te bereiken: Twitter. In drie fases want een tweet laat geen nuance toe. Dus:Chère madame Trierweiler pourrait on dire que vous êtes ‘prima inter pares’ ou si la formule ne vous déplaise ‘ ambassadrice sans portefeuille’ Vervolgens: “En tous cas je ne cesserai de chercher la formule qui vous convient.In fede,Gerrit Six, ancien journaliste professeur de langues. Citoyen belge d’expression Néerlandaise” En tot slot : “p.s. quel chance que vous étiez pas de ces cotés lors de la remonte des Champs Elysées. “. Een uur later volgde een charmante retweet met de vraag hoe ze mij zou kunnen bedanken.

Een interview dus, en geheel in de nieuwe stijl werd in de drukke sito presto agenda een gaatje gevonden op de vooravond van een feestdag ( qu’est ce que vous faites ce soir?). De elyseevaart van haar compagnon. Ik had net de tijd om nog wat te googelen, mijn Ipad in te pakken en in de vlucht een ongeopend kratje Leonidassen mee te gritsen. Een paar uur later zat ik in een face à face met de eerstaanwezende française van de Vième république.

-Een meisje dat ongevraagd op de cover van haar eigen magazine had gestaan en na een coup de foudre jarenlang in de coulissen van de politiek had moeten wachten op haar momentum: journaliste, concubine en at last ongevraagd ‘première dame de France’. Had François Hollande vorige dinsdag de blitz gemaakt door bij elk rood licht te stoppen en geen hand ongedrukt te laten in Parijs dan was zij juist door haar “droit de reserve” meteen hoog in de hitparade geschoten. Was het weigeren van de titel “première dame” ingegeven door de politiek van normaliteit en dus het eigenste prive-protokol van de president?

– Geenszins hoewel het natuurlijk wonderlijk wel lijkt te stroken met de stijl die de president wil aanhouden. Maar hij is verkozen, heeft een functie terwijl die die titel première dame hoogstens flatterend bedoeld is en nergens in de nomenclatura van het Elysee of de republiek terug te vinden is. De term is ook letterlijk overgenomen van de Amerikaanse traditie van de first lady, waarbij de term lady iets vrouwelijker en minder bekakt klinkt dan ‘dame’ . Ongevraagd wordt je dus een soort icoon. Het enige wat ik vraag is om die titel te laten varen en mij in de job, zoverre die bestaat, te laten groeien. Ik wil best Frankrijk vertegenwoordigen en ik ben absoluut bewust dat elke stap die ik zet en elk accessoire dat ik draag onder de loep zal gehouden worden maar ik blijf une femme a part entière. En als Carla platen mag maken, dan mag ik misschien ook nog iets schrijven. Is er iets op tegen dat ik mij eigen geld verdien en iet meteen op de payrol van het Elysee ga staan. Ik ben bijvoorbeeld ook niet van plan om het interieur van het Elysee ook maar enigszins te laten restylen. Ik ben blij dat we ons appartement hebben buiten het palais want het lijkt me allesbehalve een pretje om hier te resideren. Dat gezegd zijnde wil u iets nuttigen, ik heb al beslag kunnen leggen op een kookketeltje en een pak Pickwick Tea?

– Zeer graag, maar doet u vooral geen moeite. Dat u al meteen vestimentair gescreend werd door de vrouwenbladen en de pers bewezen en dat leverde een ietwat onthutsend resultaat op: uw draagt prêt à porter van het merk Apostophe. Hebt u al aanbiedingen gekregen van de Haute Couture? En zo ja, zal u daar op ingaan.

-Dat ik niet meteen in Dior of Balmain verscheen heeft te maken met mijn persoonlijk status. Ik kan of wil mij dat- voorlopig- niet permitteren, maar het is geen exclusieve. Michèle Obama is ook niet meteen de mannequin van de Wallstreet-genoteerde couturiers geworden. Ik vind wel dat, als je de Franse mode wil promoten, je eerder beginnende en ontluikende talenten moet gaan helpen en dat je daar eerlijk en authentiek moet in zijn: ik ga alleen dragen wat bij mij, mijn leeftijd en persoonlijkheid past en niet iets wat mijn imago moet opkrikken. L’habit fait le moine. En laat ik niet verstaan dat ik schenkingen zou aanvaarden, ik heb ook een portefeuille een echte weliswaar.

– Heeft het ook niet te maken met het feit dat u uw, laat ik maar zeggen, eenvoudige komaf niet wil verraden. U ben geen Parisienne maar een meisje uit de provincie?

-Daar ben ik ook fier op. Mijn vader was beroepsmilitair, mijn moeder huisvrouw en na zijn dood is ze gewoon gaan werken als ouvreuse. We woonden in HLM in Angers en het is pas onlangs toen er wat in de familiegerschiedenis gegraven werd door de camapgnemedewerkers van de president dat we er achter gekomen zijn dat mijn voorouders iets royaler leefden dan ik grootgebracht ben (haar grootvader komt uit een groot bankiersgeslacht nvdr). Maar ik heb de krans gekregen om ter studeren en later ietwat carrière te maken in de journalistiek. En zoals u weet: Le journalisme mene à tout pourvu qu’on en sorte….

– U refereer in uw antwoorden steeds naar François Hollande als ‘de president’, terwijl het evengoed uw partner, compagnon en levenspartner is. Is dat een bewuste keuze.

– Privé spreek ik hem uiteraard anders aan maar voor je het weet leef je met twee mannen: diegene die je over de kop aait en die andere die je met miljoenen citoyens deelt en gesteld dat ons gesprek die ook ter ore komt lijkt het afstandelijke klinkende ‘de president’ mij op zijn plaats. En voor geval uw mij wil vragen of onze ongedefinieerde relatie, niet getrouw dus, past binnen het protocol, wil ik graag zeggen dat dat geen prioriteit is. Het heeft mij niet verhinderd om vanaf de eerste dag mijn plaats in te nemen als compagne in de verkiezingen en het Elysee binnen te stappen. Ik denk ook niet dat dat een item is voor de Franse bevolking, dat ik de eerste ongetrouwde ega van een president ben is nauwelijks een titel waard in de pers. In het beste geval weerspiegelt het de samenlevingsvormen zoals die zich in de maatschappij ingebed hebben. Als vrouw wil ik mij bewijzen en laten aanvaarden door wat ik doe en allesbehalve mij schikken in een formele relatie die mij automatisch zou legitimeren als vrouw van….

-Als we hier samen zitten dan is dankzij een kattebelletje over uw titulatuur, waarvoor dank maar wat zal uw precieze rol zijn in het avontuur dat pas begonnen is.

– Wel wat ik persoonlijk zo leuk vond in uw suggestie ‘ambassadrice sans portefeuille’ was dat beetje reserve waardoor ik de jongens en de meisjes van het corps diplomatique niet voor het hoofd hoef te stoten. Die zullen ongetwijfeld prachtig werk leveren in onze buitenlanden en dat geld ook voor alle andere disciplines. 34 ministers met portefeuille laten nauwelijks nog iets over. Ik denk dat ik in de eerste plaats op de achtergrond hoor te functioneren met behoud van mijn eigen persoon. Ik ben behoorlijk feministisch aangelegd maar dat betekent niet dat ik de president niet ten allen tijde zal steunen en het cliché van de sterke vrouw achter de belangrijke man zal honoreren. Hij zal het behoorlijk te verduren krijgen en dan ben ik er nog maar evengoed wil ik mij verdienstelijk maken waar nodig. Verwacht evenwel niet teveel bezoeken aan scholen, ziekenhuizen en aids-patiënten. Veel van wat ik zal doen zal ik proberen af te schermen voor de pers. Ik heb er niets op tegen dat mensen lid zijn van Amnesty international of Foster parents plan maar alleen moeten ze dat niet op hun visite-kaartjes gaan schrijven. Als u begrijpt wat ik bedoel.

-Maar al te goed, en dank u voor dit gesprek dat nooit heeft plaatsgevonden….

Advertenties