Ik geloof dat de thesis: VDLN rules Oostende onweerlegbaar is. Dat die almacht deels gedoogd wordt door niet SPa-politici terwille van de voldongenheid is aannemelijk. In Oostende they sleep with the enenmy en lijden ze aan het Stockholm-syndroom. Dermate zelfs dat we nu ook over het Oostende-syndroom kunnen spreken: verregaande empathie met de gijzelaar.

In eerste instantie trappen de auteurs een open deur in. Om de vergelijking door te trekken: Koen Meulenaere gaat gewoon achter de open deur staan, terwijl de jongens manifest het deurgat bezetten en alle tocht vangen waar hun broeder-chroniqueur voor behoed blijft.

We lezen al jaren de columns over den baard van Oostende in Kwaad Bloed. Koen Meulenaere is columnist bij Knack maar dwars doorheen de humor en tussen de regels is hij een moralist. Dat vind ik een manco voor een kroniekschrijver, die grijns die vaak de glimlach doet verkrampen. Dat zegt niets over ‘s mans kwaliteiten, in tegendeel: alles wat hij ooit over den baard of over Louis in Leuven geschreven heeft berust op een grond waarheid. Heb je zijn slachtoffers ooit horen klagen, heeft Rik van Cauwelaert zijn poulain ooit op een zijspoor gezet. Twee keer nee.

En waarom, omdat Meulenaere een gebied bezet waar Dichtung und Wahrheit samenzweren. Een columnist heeft altijd het voordeel van de twijfel, dat voordeel is de essentie van zijn emplooi. Kort samengevat: ja dat is Meulenaere en geen haan die nakraait.

Anders wordt het als twee journalisten van de VRT die nog nooit een woord cursief geschreven hebben een bom van een boek over de Keizer van Oostende uitbrengen. Ik geloof dat de thesis: VDL rules Oostende onweerlegbaar is. Dat die almacht deels gedoogd wordt door niet SPa-politici terwille van de voldongenheid is aannemelijk. In Oostende they sleep with the enenmy en lijden ze aan het Stockholm-syndroom. Dermate zelfs dat we nu ook over het Oostende-syndroom kunnen spreken: verregaande empathie met de gijzelaar.

In eerste instantie trappen de auteurs een open deur in. Om de vergelijking door te trekken: Koen Meulenaere gaat gewoon achter de open deur staan, terwijl de jongens manifest het deurgat bezetten en alle tocht vangen waar hun broeder-chroniqueur voor behoed blijft.

Een keer je daar in het gat van de timmerman staat moet je wel iets consistents zeggen of doen want anders sta je voor joker. En daar komen we op het vlak van de onderzoeksjournalistiek.

Mag ik zeggen dat dit genre -uitgevonden door een dierbare vriend, Hugo Gijsels, de nodige credentials veronderstelt. Ik zou ze niet te voeden willen geven die de titel voeren. Hugo was gebeten om te weten en in de wieg gelegd als oproerkraaier en daarnaast van een ongehoorde sensibiliteit. Er gaat – (vergeef me deze ex-cursus) geen dag voorbij dat ik hoop hem op een hoek van de straat te ontmoeten. Hugo zou mij dan naar de dichtstbijzijnde kroeg sleuren en Gods doopzeel lichten, het laatste nieuws over Verleyen en De Bock toefluisteren en nog een keer naar dat ene singeltje van Marguérite Duras uit India Song willen luisteren, mijn schouders knedend. Quote unquote.

Inherent aan onderzoeksjournalistiek is de zelfdodende factor. Nog gesteld dat er degelijk en jaren werk is geleverd, dat kind en kraai het hebben moeten aanzien is het eindproduct gedoemd om zelfdovend te worden.

Dan Ellsberg bezorgde de Pentagon Papers aan de pers en nadat de Times en de Post het verhaal uitbrachten over de nodeloosheid en het abjecte van de Vietnamoorlog werd Nixon toch terug als president verkozen en gingen de bombardementen nog meer dan een jaar door. Zonder Watergate waren de papers een voetnootje geweest in de persgeschiedenis.

De Keizer van Oostende is deels door het gebrek aan harde bewijzen en deels door insinuatie van insinuaties al meteen gediscrediteerd. Erger nog het boek geeft meteen aanleiding tot complottheorieën in beide kampen; de believers met de reactie van de VRT en de non-believers door LDD als bron in te roepen. Je krijgt een onontwarbaar kluwen van aantijging, heen en weer.

Something is rotten in the state of Oostende, jawel maar niet alleen daar en juist daarom en omdat we wennen aan macht, machtsgebruik en belangenvermenging tillen we daar niet meer aan. Johan zou zeggen: je kan de paarden naar het water brengen maar je kan ze niet verplichten om te drinken.

Advertenties